Ogama-Hanzo (Oreishi) Matapos pagmasdan nang malapitan ang bato, ibinalik ko ang tingin sa dagat

Nagmaneho ako sa Karakuwa Peninsula sa tag-araw para makita ang Oreishi ng Ogama. Suot ko ang puting tank top at khaki na pang-ibaba, at may hawak akong maliit na binoculars. Habang naglalakad ako papunta sa dagat, palapit nang palapit ang tunog ng mga alon. Mas matayog pala sa harap ko ang makitid na batong ito kaysa sa itsura nito sa mga larawang nakita ko.

Nang sumilip ako sa binoculars, nakita ko ang mga patayong guhit sa bato at ang mga bitak nito. Pagkaraan ng ilang sandali, ibinaba ko ang binoculars sa harap ng dibdib at bumungad nang buo ang dagat sa paligid ng bato. Gusto ko ring pagmasdan nang malapitan ang bawat detalye, pero iba rin ang hatak ng tanawin kapag ibinalik ko ang tingin sa kabuuan.

Tumama ang alon sa batong nasa paanan ng Oreishi at pumailanlang ang puting wisik. Umaalon at umaatras ang tubig sa palibot ng mas mababang batong nasa tabi nito, kaya nagbabago ang hitsura ng bato sa bawat galaw ng tubig. Nag-uusap kami ng kaibigan kong babae, pero tuwing may alon, sabay kaming napapatingin doon. Ang saya palang maghintay sa susunod na alon habang nakikinig sa lagaslas.

Ayon sa salaysay, pinangalanan itong Oreishi matapos mabali ang dulo nito sa tsunami noong ika-29 taon ng Meiji. Dati raw itong tinatawag na “Tenchū-iwa.” Nang malaman ko ang pangalan nito, napatingala ako at gusto kong pagmasdan pati ang hugis sa itaas; kanina, mahaba at makitid na bato lang ang nakikita ko rito.

Habang hawak ko pa ang binoculars, nag-usap kami ng kaibigan ko kung saan kakain sa tanghali. May udon daw sa Ogama Table ng Hanzo Rest House na hinaluan ng tsaang mulberry mula sa Karakuwa at binuhusan ng sawsawan. Pagkatapos maglakad sa tabi ng dagat, magandang magpahinga at tikman ang lokal na udon. Sa pangalan pa lang, gusto ko nang malaman kung ano ang lasa nito.

Sa huli, sandali kong minasdan ang Oreishi at dagat nang hindi na ginagamit ang binoculars. Katabi ng makitid na haliging bato ang mas mababang bato, at paulit-ulit na humahampas at umaatras ang alon sa paanan ng mga iyon. Sa biyahe mo sa Karakuwa ngayong tag-araw, maglaan ka rin ng oras para pagmasdan ang hugis ng mga bato, hintayin ang mga alon, at huminto para matikman ang pagkaing kilala sa lugar.