Biyahe sakay ng kotse papuntang Nanatsukahara Highland Hanay ng mga poplar sa unang bahagi ng tag-araw at mantikilyang iuuwi

Pagkatapos kong bumili ng pasalubong sa Shōbara, dumiretso ako sa Nanatsukahara Highland kasama ang kaibigan kong babae. Nanatsuka Butter ang inilagay ko sa maliit na insulated bag na walang disenyo. May aabangan na ako mamaya pagbalik—kahit hindi ko pa nakikita ang tanawin.

Bumaba ako ng kotse at naglakad sa daan sa tabi ng mga poplar. Tuluy-tuloy ang hanay mula sa malaking punong nasa kanan hanggang sa mas maliliit na nasa dulo. Sa kaliwa, malawak ang pastulan at tanaw ang kalangitan hanggang sa malayo. Matapos magmaneho, gusto kong bumagal ang lakad ko rito.

Inayos ko ang manggas ng hoodie kong lavender at muling hinawakan ang hawakan ng bag. Sabi ng kaibigan ko, “Isama rin natin sa litrato ang pasalubong,” kaya nagpakuha ako ng larawan habang hawak ang insulated bag. Nakasama sa kuha ang hanay ng mga poplar na umaabot sa malayo pati ang pastulan. Kahit hindi kita ang laman ng bag, sa litrato maaalala ko pa rin na bumili ako ng Nanatsuka Butter at pumunta rito.

Ang hanay ng mga poplar na nakikita mula sa daan ay tuluy-tuloy hanggang sa dulo. Habang pinagmamasdan ko ang mga punong malapit sa akin at ang pastulan sa kaliwa, bumabagal ang hakbang ko. Kahit nakakuha na ako ng litrato, ayokong magmadaling umalis sa daang ito.

Habang nasa kotse kami pauwi, napag-usapan naming mag-toast ng makapal na hiwa ng tinapay bukas ng umaga. Bubuksan ko lang ang bag kapag nakauwi na ako—iyon ang susunod kong aabangan. Gusto kong umabot hanggang bukas ng umaga ang saya ng biyahe. Habang pinapahiran ko ng Nanatsuka Butter ang tinapay sa almusal, titingnan ko ang larawan ng lakad ko sa hanay ng mga poplar.