Bundok Shiude Sa tuktok sa tagsibol, pagmasdan ang mga bulaklak sa malapit at ang Dagat Seto Inland sa malayo

Nagpunta ako sa Bundok Shiude sa huling bahagi ng Hunyo para maglakad paakyat sa tuktok habang pinagmamasdan ang mga hydrangea. Sunod-sunod ang mga kumpol ng bulaklak sa gilid ng daan, at hindi ko napigilang bumagal sa paglalakad. Inaasam ko ang malayong tanawin, pero ang dami palang magandang pagmasdan sa malapit. May sikat ng araw na sumingit sa pagitan ng mga puno, kaya huminto ako sa tabi ng mga bulaklak.

Hawak ko pa rin ang telepono habang tinitingnan muna ang bulaklak sa harap ko. Mukhang bilog na kumpol ito mula sa malayo, pero kapag malapitan, makikita ang maliliit na bulaklak na bumubuo rito. Akala ko kukuha ako ng litrato, pero nakalimutan kong itaas ang telepono. Gusto kong matandaan pag-uwi ang bawat mumunting detalyeng nakikita ko ngayon.

Lumingon ang kaibigan kong babae mula sa unahan at natawa: “Nagustuhan mo ba riyan?” Tumango ako at tumingin sa hanay ng mga bulaklak sa daan. Ang ganda na ng mga narito, pero may mga bulaklak pa palang namumukadkad sa unahan. “Tingnan din natin ang mga bulaklak na iyon bago tayo umalis,” sabi ko, kaya bumalik sa tabi ko ang kaibigan ko.

Naglakad kaming magkasama at huminto uli sa harap ng bulaklak na napansin ko. “Mukhang matatagalan pa bago tayo makarating sa tuktok,” masayang sabi ng kaibigan ko. Hindi naman iyon ang plano ko, pero wala na rin akong ganang magmadali papunta sa unahan. May mga pagkakataon palang ayaw mo nang iwan ang daan, kahit papunta pa lang ito sa pupuntahan.

Maya-maya, itinaas ko na ang telepono at kinunan ko sa iisang litrato ang mga bulaklak at ang daan. Kapag naisama ko sa kuha ang daang papalayo, parang maaalala ko pati ang oras na naglakad ako rito. Ipinakita ko ang kuha sa kaibigan ko, at sabi niya, “Pagbalik natin, malamang dito ka na naman titigil.” Malamang nga. Matagal-tagal kong pinagmasdan ang mga bulaklak, parang gusto ko pang umiskuwat sa tabi nila.

Pagkatapos naming tingnan ang larawan, naglakad na kami papunta sa tuktok. Pagdating doon, gusto kong pumili ng orihinal na inumin ng Bundok Shiude sa café ng museo ng arkeolohiya. Habang nagpapahinga, titingnan ko uli ang mga larawang kuha ko sa daan. Bukod sa tanawin ng dagat, nadagdagan pa ang saya ko dahil sa oras na inilagi ko sa tabi ng mga bulaklak—tuwang-tuwa ako na nagpunta ako rito ngayon.