Minami-Awa Sunline Huminto sa Daiichi Tenbōdai at magpahinga habang pinagmamasdan ang dagat

Pagbaba ko sa kotse sa paradahan ng Daiichi Tenbōdai, inalog ng hangin ang papel na mapa sa kamay ko. Itinutugma ko pa ang mga tupi nito habang sinusundan ng daliri ko ang dinaanan namin. Nagpunta ako rito para tanawin ang dagat, pero mapa pa rin pala ang tinitingnan ko. Naunang tumingala ang kaibigan kong babae at itinuro sa akin ang direksiyon ng liwasan.

Hinawakan ko ang laylayan ng jacket kong mapusyaw na lila at tinupi pa nang mas maliit ang mapa. Pag-akyat ko mula sa paradahan papunta sa liwasan sa itaas, nakita ko ang bilugang bubong at ang mga bangko sa ilalim nito. Habang naglalakad ako papunta roon, parang lalo pang lumawak ang dagat kumpara noong nasa tabi ako ng kotse. Huminto rin ako bago marating ang barandilya at tumingin sa malayo.

Umaabot hanggang sa tabi ng dagat ang makakapal na luntiang puno sa mga bundok. Tinamaan ng sikat ng araw ang ibabaw ng tubig, at kahit iisa lang ang tinitingnan ko, pabago-bago ang mga bahaging kumikislap. Habang nagkukuwentuhan kami ng kaibigan ko sa harap ng dagat, natigil muna ang usapan namin tungkol sa susunod na hihintuan. Gusto ko munang magtagal pa sa pagtanaw sa dagat na ito.

Nang maupo ako sa bangko, umabot hanggang sa paanan ko ang anino ng liwasan. Ilalabas ko na sana ang mapang tinupi ko kanina, pero ibinalik ko rin iyon sa bag. Alam ko na ang daan, kaya hindi ko kailangang magpasya agad kung saan tutuloy. Nagpahinga ako at bahagyang iniunat ang likod habang dinarama ang hanging nagmumula sa dagat.

Nag-usap kami ng kaibigan ko na mukhang masarap kumain ng aori-ika donburi sa Minami-chō. Pagkatapos, bumalik na kami sa paradahan. Nasa bag pa rin ang mapang tinupi ko kanina. Gusto ko pa sanang manatili nang kaunti sa bangko sa ilalim ng bilugang bubong at pagmasdan ang Karagatang Pasipiko.