Michi-no-Eki Uzushio: tulay na unti-unting sumisilip sa daan ngayong tagsibol Bago pa ako makarating sa Michi-no-Eki, gusto ko nang malaman kung ano ang nasa likod ng mga puno

Hapon iyon sa unang bahagi ng Mayo. Bumaba ako ng kotse at naglakad papunta sa Michi-no-Eki Uzushio. May mababang batong pader sa gilid ng bangketa, at bumabagsak dito ang anino ng mga punong nasa ibabaw nito. May nakita akong puti sa dulo ng liko pakanan kaya napatingala ako. Ah, tore pala iyon ng Ōnaruto Bridge. Tanaw ko na ang tulay bago pa ako makarating sa gusali, at napahinto ako.

Itinapat ko ang kamay ko sa noo para mas malinaw kong makita ang hugis ng tore. Nagkakrus ang mga pahilis na guhit sa loob nito; kita ang bughaw na langit sa pagitan. Sa dulo ng daan, tuluy-tuloy ang guhit ng tulay kahit may bahaging natatakpan ng mga puno. Noong nagdaan ako roon sakay ng kotse, nakatingin ako sa daan; kaya nakakatuwang masundan nang dahan-dahan ang hugis ng tulay ngayong nakababa na ako.

Napatigil din ang kaibigan kong babae at nagsabi, “Sa unahan kaya, mas kita pa ang tulay?” Dahil paliko ang daan, may mga bahaging natatakpan pa ng mga puno mula rito. Habang nakatingin sa tore, nagyaya akong umakyat muna sa tanawan sa rooftop. Gusto ko nang marating ang lugar kung saan tanaw ang buong kipot.

Umihip ang hangin at gumalaw ang manggas ng blusa ko pati ang buhok ko. Salit-salit ang sikat ng araw at lilim ng mga puno sa bangketa, at nagsasapawan ang mga anino ng sanga sa disenyong ladrilyo sa ilalim ng paa ko. Hindi pa kami nakakarating sa gusali, pero dama ko na malapit kami sa dagat. Habang nararamdaman ko ang ihip sa mukha, ibinaba ko ang kamay at tumingin sa direksiyon ng daan.

Nag-usap kami ng kaibigan ko kung anong burger ang pipiliin pagkatapos naming magmasid. Pinakainteresado ako sa Onion Beef burger na may katsu na gawa sa sibuyas mula sa Awaji Island at baka. Uunahin muna naming umakyat sa rooftop para tanawin ang kipot, saka kami magpapahinga. Habang nakatayo roon, unti-unti nang nabuo ang pagkakasunod-sunod ng mga hihintuan namin. Kapag may tulay na matatanaw at pagkaing gusto kong subukan, mas nagiging kapana-panabik ang oras pagdating.

Bago ako maglakad, isa pang beses kong sinulyapan ang tuktok ng tore. Nakakatuwang natagpuan ko pa rin ang puting tore kahit mula sa bangketang napalilibutan ng mga puno. Sa susunod, gusto kong pagmasdan kung paano umaabot ang tulay sa kabilang panig ng kipot. Sa munting hinto kong ito sa biyahe sa baybayin, ito muna ang itatago ko sa alaala: ang tanaw na bumungad bago pa ako makarating.