Biyahe papuntang Lake Nozori Sa kabila ng mga dilaw na bulaklak, nakita ko ang lawa sa kabundukan

Ipinarada ko ang kotse malapit sa Nozori Pass at naglakad papunta sa direksiyon ng lawa. May lupa at maliliit na bato sa daan. Ilang hakbang pa lang, pagtingala ko, bumungad sa akin ang Lake Nozori sa pagitan ng mga bundok. Hindi ako nasa mismong gilid ng tubig; nakatanaw ako rito mula sa itaas ng dalisdis. Nakausli papaloob sa lawa ang pampang sa kanan, at tuluy-tuloy pa ang lawa sa kabila nito. Sa dulo ng paakyat na daan sa bundok, ganito pala kalawak ang tanawing naghihintay sa akin.

Puting crop top, khaki na cargo skirt, at itim na bota. Inusog ko sa tagiliran ang maliit kong bag at huminto. Namumukadkad ang mga dilaw na bulaklak sa madamong bahagi sa kaliwa ng daan. Sa Lake Nozori, Nozori-kisuge ang tawag sa mga bulaklak na ito. Napatitig ako sa isang bulaklak na nakabuka sa dulo ng tangkay. Nang sundan ko ng tingin ang nasa likod nito, sunod-sunod pang mga bulaklak ang bumungad. Akala ko lawa lang ang titingnan ko habang naglalakad, pero pati mga bulaklak na malapit sa paanan ko ay gusto ko ring pagmasdan.

Habang nakatingin pa rin ako sa mga bulaklak, bahagya akong lumipat ng puwesto sa daan. Bulaklak sa harapan, lawa sa likod niyon, at mga bundok sa pinakadulo. Sa iisang lugar, iba-iba ang kalalabasan ng larawan depende sa sinusundan ng tingin ko. Kinuha ko ang smartphone sa bag, pero bago ko silipin ang screen, pinagmasdan ko uli ang tanawin sa harap ko. Gusto kong maisama sa isang kuha ang lawak ng tanawin, pero gusto ko ring kunan nang malapitan ang mga bulaklak. Hindi ako makapagpasya. Siguro, unahin kong kunan ang lawa na nakikita ko mula rito.

Dahan-dahang gumagalaw ang mga ulap, at nagbabago rin kung saang bahagi ng tubig tumatama ang sikat ng araw. Habang tinitingnan ko ang lawa sa gitna ng luntiang mga bundok, parang lumalawak pati ang langit. Nasa taas na 1500m ang Lake Nozori at 12km ang palibot nito. Sa halip na umikot ngayon sa buong lawa, gusto kong magtagal sa dalisdis na ito at namnamin ang tanawin ng mga bulaklak at lawa. Pagkatapos kong yumuko para pagmasdan ang mga bulaklak at muling tumayo, parang mas lumaki sa paningin ko ang lawa.

Pagbalik ko sa kotse, ang dami ko nang gustong ikuwento sa kaibigan kong babae. Hindi lang ang mga larawan ng dilaw na bulaklak ang gusto kong ipakita, kundi pati ang hugis ng pampang at ang tubig na umaabot hanggang sa pagitan ng mga bundok. Sa daan pauwi, maghahanap ako ng Kuni no Hanamame bilang pasalubong. Sana makakain kami ng matamis na nilagang beans habang magkasama naming binabalikan ang mga larawan ngayong araw. Gusto ko ring pakinggang muli ang kantang “ROUTE 1 - ASHINOKO” na pinili ko habang papunta sa lawa, at alalahanin ang lugar na ito.