Taglamig sa Jōgashima Park Simoy-dagat sa paradahan, saka lakad sa mga daffodil

Ipinark ko ang pulang sedan sa paradahan ng Jōgashima Park at isinara ang pinto. Paglabas ko ng kotse, dumampi sa pisngi ko ang simoy-dagat, kaya hinila ko palapit sa katawan ko ang down coat kong kulay cream gamit ang magkabilang kamay. Sa likod ng puting guhit sa paanan ko, tanaw ang mababang gusali sa pasukan. Pagtingala ko, naisip ko, “Doon ako magsisimulang maglakad.” Hindi pa nga ako nakakaumpisa, pero sumigla na agad ang pakiramdam ko.

Nagsuot ako ng lavender na knit dress at mahahabang puting medyas, saka nagpatong ng mainit na coat. Bago ako umalis ng bahay, puro mga bulaklak sa taglamig ang nasa isip ko, pero pagdating ko rito, pati ang simoy-dagat ikinatuwa ko. Inayos ko ulit ang coat sa tabi ng kotse at naglakad papunta sa pasukan. Nilalamig ako, pero gusto ko na ring maglakad—magkasabay ang dalawang iyon buong umaga.

Habang naglalakad ako sa parke, napapatingin ako sa gilid ng daan, hinahanap ang mga daffodil na may dobleng talulot. Namumulaklak pala ang mga ito sa iba’t ibang bahagi ng parke mula kalagitnaan ng Enero hanggang kalagitnaan ng Pebrero. Akala ko maghihintay pa ako hanggang tagsibol bago makakita ng bulaklak, kaya tuwang-tuwa ako na may mamumulaklak din pala kahit taglamig. Sa tuwing may nakikita akong munting bulaklak, naiisip kong buti na lang at sa panahong ito ako pumunta.

Mula sa tanawan, puwede ring pagmasdan ang Bundok Fuji at Izu Ōshima sa kabila ng dagat. Sa paradahan, pasukan lang ang nakikita ko, pero habang naglalakad ako, bumungad sa akin ang malawak na tanawin ng dagat. Haplos ng hangin ang buhok ko habang nakatanaw ako sa malayo. Lalong nagustuhan ko ang Jōgashima: pumunta ako para sa mga bulaklak, pero may ganito pang kalawak na tanawin.

May isa pang tanawin dito: mga punong Japanese black pine na pahilis ang tubo dahil sa simoy-dagat. Matapos kong pagmasdan ang hugis ng mga sanga, naalala ko ang hanging sumalubong sa akin paglabas ko ng kotse. Sa litrato, baka magmukhang basta nakatagilid lang ang mga puno, pero iba pala kapag ikaw mismo ang nakaramdam ng hangin doon. Parang pati mga puno, may ikinukuwento tungkol sa isla.

Pagkatapos ng lakad, pinakaaabangan ko ang pagtikim ng tuna ng Misaki. Nang makakain ako ng isang hiwa ng sashimi, napatawa ako nang maalala kong kanina lang ay inaayos ko ang coat ko sa paradahan. Noong mga sandaling iyon, nag-iisip pa ako kung ano ang makikita ko; ngayon, nakita ko na ang mga bulaklak at dagat, at busog na rin ako. Ang saya palang isipin na ganito nagdugtong-dugtong ang araw ko, simula pa noong umalis ako sa umagang iyon ng taglamig.