Papunta sa Niji-no-Ōhashi sa Lawa ng Miyagase Kurba ng tulay na nasasalamin sa lawa at isang hinto sa hapon ng taglagas

Mula sa Toriibara Park, tanaw ko ang Lawa ng Miyagase at ang Niji-no-Ōhashi sa kabila. Tuwid ang daan sa ibabaw, pero may malaking kurba sa ilalim ng tulay. Balak ko sanang pumunta sa mismong tulay, pero natuwa akong kita ko ang kabuuan nito mula rito kaya napahinto ako. Bago tumawid, gusto ko munang tandaan ang hugis nito.

Nagsuot ako ng puting shirt at pink na pang-itaas, saka nagpatong ng mapusyaw na lavender na jacket. Kapag sumisingit sa mga manggas ko ang hangin ng hapon ng Nobyembre, ramdam kong taglagas na kahit may sikat ng araw. Hawak ko sa harap ng dibdib ang cellphone at kinunan ko ng litrato ang tulay at lawa. Gusto ko sanang itago sa kuha ang mismong tanawing nasa harap ko, pero parang mas malayo ang tulay kapag nasa screen na.

Nang ibaba ko ang cellphone matapos kumuha ng litrato, muling bumungad sa akin ang lawak ng lawa. Pahalang na umaabot ang tulay mula isang pampang hanggang sa kabila, at magkakapatong ang mga bundok sa likod nito. Sakto ring nasasalamin sa tubig ang kurba ng tulay, kaya palipat-lipat ang tingin ko sa mismong tulay at sa repleksiyon nito. Balak ko sanang tingnan ang kuha ko bago magpatuloy, pero mas masaya palang pagmasdan ang nasa harap ko ngayon.

Isa raw itong reverse Lohse bridge, na may kurba sa ilalim ng daanan, at napili para mapasama sa “100 Piling Tulay sa Kanagawa.” Noong una, parang mahirap tandaan ang tawag dito, pero nang makita ko ang kurbang nasa ilalim ng kalsada, parang matatandaan ko na ito bago umuwi. Sa ganitong tanaw, naging mas pamilyar sa akin pati ang pangalang “bahaghari.” Hindi ito tulad ng pagpunta sa isang gusali; sadya akong naglakbay para pagmasdan ang hugis ng tulay.

Sabik akong matikman sa tanghalian ang Nigomi Udon na itinatampok sa Toriibara Fureai-no-Yakata. Isa itong pagkaing lutong-bahay mula sa rehiyong Tsukui: direktang niluluto ang udon sa sabaw na may gulay na pang-panahon. Sa unang subo pa lang, kumalat na ang init at parang nabuhayan ako para namnamin ang hapon sa tabi ng lawa. Gusto ko ring kumain pagkatapos pagmasdan ang tanawin, pero mabuti ring binusog ko muna ang sarili ko ngayon.

Kahit unti-unti nang palubog ang araw, patuloy ko pa ring pinagmamasdan ang lawa at tulay. Nasa cellphone ko na ang litrato, pero hindi pa rin ibig sabihin noon na handa na akong umuwi. Mas gusto kong tandaan ang tagal ng paghinto ko rito kaysa basta sabihing nakita ko ang tulay. Bago umuwi, tumingala uli ako at sinundan ng tingin ang tulay mula pampang hanggang pampang.