Paglibot sa Suzuka Skyline Pahinga sa Buhei Tōge habang nagmomotorsiklo sa mga bundok ng taglagas

Ipinarada ko ang asul at puting motorsiklo sa paradahan ng Buhei Tōge at pinatay ang makina. Biglang tumahimik ang tunog na kanina'y nasa tabi ng tainga ko habang nagmamaneho. Malamig-lamig ang hangin sa umaga ng huling bahagi ng Oktubre, kaya inilapit ko ang scarf sa kuwelyo ng kremang dyaket ko. Pagkarating ko, lumuwag na ang pakiramdam ko; pero gusto ko pa ring magpatuloy sa pagmamaneho. Sabay kong naramdaman ang ginhawang iyon at ang pananabik na bumalik sa daan.

Habang inaayos ko ang isang guwantes, napatingala ako sa dalisdis sa tapat ng paradahan. Sa pagitan ng mga punong laging luntian, may paisa-isang punong nagpapalit na ng kulay. Akala ko, mula sa malayo lang pinagmamasdan ang buong bundok tuwing taglagas, pero dito pati hugis ng mga sanga napapansin ko. Huminto pala sa kalagitnaan ang kamay kong hinihigpitan sana ang strap sa pulso ng guwantes.

Dumaraan ang kalsadang ito sa pagitan ng Bundok Gozaisho-dake at Bundok Kamagatake, at nag-uugnay sa Mie at Shiga. Iisang guhit lang ito sa mapa, pero matapos kong tahakin, ramdam pa rin ng katawan ko na nagbiyahe ako sa kabundukan. Nang bumaba ako sa motorsiklo at tumingala sa dalisdis, lalo kong naramdaman sa mga liko ng kalsadang tinahak ko kung gaano kalapit sa akin ang mga bundok.

Sinasabing nagsisimula sa tuktok ng bundok ang pagbabago ng kulay ng mga dahon at unti-unti itong kumakalat pababa sa mga dalisdis, mula kalagitnaan ng Oktubre hanggang huling bahagi ng Nobyembre. Kahit taglagas pa rin, ano kaya ang itsura ng mga sanga kung sa ibang araw ako dumating? Kapag naiisip ko iyon, parang sayang kung isang beses lang ako magmaneho rito. Gusto kong matandaan ang bundok ngayon, kaya matagal ko pa itong tinitigan kahit tapos ko nang ayusin ang guwantes ko.

Sa Komono, makomo dorayaki ang gusto kong piliin. Sa hintuang Michi-no-Eki na “Komono,” may mabibiling makomo somen at matatamis na meryendang gawa sa makomo. Sinasabing sa halamang makomo nagmula ang pangalan ng bayan, at ginagawa rin pala itong meryenda. Hindi ko inaasahan ang ganitong saya nang magplano ako ng biyahe sa bundok, kaya bigla tuloy naging sabik na rin akong tahakin ang daan pauwi.

Inayos ko ulit ang manggas ng jacket ko, saka bumalik sa tabi ng motorsiklo. Nasa upuan ang helmet. Kapag sinuot ko na iyon, daraan naman ako sa bundok na tinahak ko kanina, pero mula sa kabilang panig. Bago ako muling bumiyahe, napatingin ako sa dalisdis at napamahal na sa akin pati ang malamig na hangin. Humarap ako sa daan, hinawakan ang manibela, at nagpatuloy sa taglagas na biyahe.