Biyahe papuntang Kanba Falls sakay ng kotse Isang hapon ng pagtanaw sa talon mula sa daang lakaran sa gitna ng mga dahon ng taglagas

Isang hapon ng Nobyembre, pumunta ako sa Kanba Falls kasama ang kaibigan kong babae na mahilig ding magmaneho. Pagbaba ko ng kotse, sinuot ko ang amerikana ko. Sunod, lakad naman papunta sa talon. Gusto kong isama sa biyahe ang kaunting paglalakad, kaya medyo pinahuli ko ang oras ng pag-uwi namin.

Habang sumusunod ako sa daang lakaran, palapit nang palapit ang tunog ng tubig. Hindi mo matatanaw nang buo ang talon mula sa pagitan ng mga puno kung hindi mo susundan ng tingin hanggang sa tuktok. Narinig kong 110m ang taas nito, pero nang huminto ako at tumingala, saka ko talaga naintindihan kung gaano ito kalaki.

Sa tabi ng munting tulay na kahoy, naghahanap kami ng magandang puwesto para magpa-picture. Nasa likod ang mataas na talon, at nasa harap naman ang tubig na umaagos sa pagitan ng mga bato. Itinuro ko ang talon gamit ang isang kamay at tinanong ko ang kaibigan ko kung maisasama ba sa kuha ang dalawa.

Nang tumingala ulit ako habang inaayos ang harapan ng amerikana ko, may mga dahon ng taglagas sa mga sanga na nakasingit sa tanaw ng talon. Kung masyadong malaki ang talon sa larawan, hindi na kasya rito ang mga puno. Nagpakuha ako ng mas malawak na kuha; iyon ang pinakamalapit sa tanawing nilakad ko ngayong araw.

Noong nagsimula akong maglakad, talon lang ang pakay ko. Pero sa pabalik, napahinto rin ako sa sapa at sa mga nalaglag na dahon. Kahit pareho ang daang binabalikan, iba-iba ang napapansin mo. Nauna nang naglakad ang kaibigan ko at naghintay sa tabi ng munting tulay hanggang matapos akong kumuha ng litrato.

Pagbalik namin sa kotse, pinag-usapan namin ang pagdaan sa Katsuyama pauwi. Gusto kong pumili ng sake manju na gawa sa lokal na sake bilang pasalubong. May litrato akong kuha habang nakatingala sa talon, at may matamis akong maiuuwi. Parang mae-enjoy ko ulit ang hapon ng taglagas pagdating sa bahay.