Papuntang Parke ng Izura-misaki Rokkakudō sa likod ng mga sanga ng pino, pinatuyong kamote sa kamay

Nagmaneho ako papunta sa baybayin ng Izura sa isang maaraw na tanghali ng taglamig. Pagkababa ko sa kotse, naglakad ako sa Parke ng Izura-misaki at nasilayan ko ang dagat sa pagitan ng mga sanga ng pino. Hinila ko palapit sa leeg ang kuwelyo ng dyaket kong kulay cream at inayos ang scarf kong navy. Rinig ko rin ang hampas ng mga alon sa mga bato kasabay ng ihip ng hangin. Ngayon, gusto kong pagmasdan ang Rokkakudō mula sa mataas na bahaging ito.

Sa pagitan ng mga puno, tanaw ko ang look. Nakatayo sa ibabaw ng mga bato ang munting Rokkakudō. Paulit-ulit na umaabot sa tabi ng gusali ang mga alon at umaatras, nag-iiwan ng puting bula. Sa mga litrato ko lang nalaman ang pangalan ng lugar na ito; iba pala ang saya kapag tanaw ko na ito kasama ng dagat. Matagal kong pinagmasdan ang tanawing nasisilip sa pagitan ng mga sanga at pinanood ang mga batong lumilitaw tuwing umaatras ang alon.

Hugot ko sa bag ang supot na papel na may pinatuyong kamote. Kumuha ako ng isang hiwa at isinubo. Habang dahan-dahan ko itong nginunguya, lalo kong nalalasahan ang tamis. Matapos kong maamoy ang dagat, parang mas dama ko ang tamis ng kamote. Nasa tabi ko rin ang kaibigan kong babae, nakatingin sa dagat. “Mas gusto kong namnamin ito nang dahan-dahan habang nakatingin sa dagat,” sabi niya habang natatawa. Tumango ako at ninamnam pa ang isa pang kagat.

Sabi nila, minahal ni Okakura Tenshin ang baybayin ng Izura. Pumunta ako rito dahil alam kong matatanaw mula sa parke ang Rokkakudō. Ang ganda palang makita ang dagat at ang gusali nang magkasama. Sa lilim ng mga pino, nagkuwentuhan kami ng kaibigan ko kung saang puwang sa pagitan ng mga sanga kami mas gustong sumilip. Nang tumingin ako sa pinakaloob ng look, bahagyang nag-iiba ang hugis ng pampang sa bawat bahagi. Habang pinakikinggan ko ang mga alon, gusto ko pang magmasid nang kaunti.

Isinara ko ang supot ng pinatuyong kamote at, bago bumalik sa dinaanan ko, muli akong tumingin sa dagat. Sa susunod kong punta sa Izura, gusto ko ring kumain sa daungan ng Ōtsu at bumisita sa Rokkakudō nang mas malapitan. Talagang nagustuhan ko ang pagmasid sa dagat mula sa mataas na bahaging ito ngayong araw. Habang naglalakad pabalik, napag-usapan namin ng kaibigan ko na bagay ulit baunin ang pinatuyong kamoteng ito sa susunod kong biyahe sa taglamig.