Maglibot sa Echigo Nanaura Seaside Line (Echigo Nanaura Coast) Paglampas sa kurba, katabi mo pa rin ang Dagat ng Japan

Miso ramen ang kinain ko sa tanghalian sa Komadori sa Distrito ng Nishikan. Pagkatapos kong namnamin ang mayamang lasa ng miso, sumakay ako sa pulang kotse at tumuloy sa baybayin. Suot ko ang mapusyaw na asul na blusang may disenyong parisukat, at nakapatong sa ulo ang salaming pang-araw ko. Umaabot sa likod ko ang sikat ng araw ng hapon ng Agosto habang sumasakay ako.

Pagdating ko sa kalsada sa tabing-dagat, hinaplos ng hangin ang pisngi ko. Buti na lang at bukas ang bubong ng kotse ko. Kahit nakatingin ako sa daan at parehong kamay ko ang nasa manibela, umaabot pa rin sa akin ang amoy ng dagat.

Habang sinusundan ko ang kurba, bumubungad pa rin sa unahan ang malawak na Dagat ng Japan. Halos dumidikit sa dagat ang luntiang dalisdis, habang may malalaking bato sa pampang. Kanina lang, nasa bayan ako, pero ramdam na ramdam kong nag-iba ang paligid ko habang nagmamaneho.

Sa bawat kurba, bahagya kong iniikot ang manibela. Iba ito sa pagmamaneho sa tuwid na daan; nakakatuwang sundan ang takbo ng kalsada hanggang sa susunod na kurba. Gusto ko ang pakiramdam na sinusundan ko ang hugis ng baybayin.

Gumalaw ang bangs ko sa ihip ng hangin, at kusa akong napangiti. Pagkatapos kong mabusog sa ramen sa tanghali, saka ako tumuloy sa dagat. Sa iisang hapon, nasulit ko ang sarap kumain at ang saya ng pagmamaneho.

Sa susunod na magmaneho ako rito kasama ang kaibigan kong babae, gusto ko ring kumain muna bago tahakin ang kalsadang ito. Kotse man o motorsiklo ang sakyan namin, kung pareho kaming dumaan sa baybayin, mukhang mapag-uusapan namin ang parehong simoy-dagat kapag nagkita kami. Maliwanag pa ang langit, at tutuloy na ako sa susunod na kurba.