Papunta sa Fuefukigawa Fruit Park Meryendang ubas at tanawin ng mga ilaw sa ibaba ng bundok

Isang ubas pa lang ang hawak ko, nakuha na ng mga ilaw sa harap ko ang buong atensyon ko. Gabi noon ng Setyembre sa Fuefukigawa Fruit Park. Nakalatag ang mga ilaw ng lungsod sa paanan ng bundok; kanina lang, inaabangan ko ang meryenda, pero natulala ako sa tanawin at nakalimutang kainin ang ubas sa kamay ko.

Nakasuot ako ng itim na pang-itaas at amerikanang kulay krema, at hawak ko ang tasa malapit sa dibdib ko. Hinaplos ng simoy ng gabi ang buhok ko. Naging madidilim na guhit ang malalayong bundok; sa ilalim ng mga ito, tuloy-tuloy ang mga ilaw. Iba ang dating ng lawak ng lungsod kapag gabi kaysa kapag araw.

Pagkagat ko sa ubas, biglang kumalat ang tamis sa bibig ko. Buti na lang, inihanda ko ito kaninang araw. Nagsabay sa gabing iyon ang sarap ng prutas at ganda ng tanawin ng lungsod mula sa parke, kaya mas gusto kong namnamin ang meryenda kaysa ubusin agad.

May taniman din daw dito ng mga puno ng peach at ubas. Sa parke sa Yamanashi na may taniman ng prutas, ganito pala kaganda ang tanawin sa gabi. Sayang kung isa lang ang maabutan ko—ang parke sa araw o ang tanawin nito sa gabi.

Kumuha ako ng isa pang ubas at, sa pagkakataong ito, sinundan muna ng tingin ang guhit ng bundok bago kumain. May mga bahaging sunod-sunod ang maliliit na tuldok ng ilaw; sa iba naman, magkakasama at mas maliwanag ang mga ito. Kapag naiisip kong may mga taong namumuhay sa likod ng bawat ilaw, higit pa sa basta magandang tanawin ang nakikita ko.

Nauubos na ang mga ubas sa tasa, at nanghinayang ako. Gusto ko pang tumagal nang kaunti ang pagtitig sa tanawin habang nagmemeryenda. Kahit naubos ko na ang huling ubas, nanatili pa ako roon nang ilang sandali, suot pa rin ang amerikana habang pinagmamasdan ang mga ilaw sa paanan ng bundok.