Gunung Tenzan Berehat sambil menikmati yōkan Ogi selepas berjalan di rabung berumput

Saya tinggalkan kereta di tempat letak kereta dekat kaki denai, lalu berjalan dari Kuil Tenzan Jōgū menuju puncak. Makin lama berjalan, makin saya perasan tanah dan batu di bawah kaki; saya pun tanpa sedar mula bercakap perlahan-lahan. Sebaik tiba di padang rumput, langit terasa luas. Saya berhenti seketika bersama kawan saya.

Rumput pada bulan November sudah berona musim luruh, dengan denai sempit yang merentasi celah-celahnya. Di kejauhan ada rabung bulat, dan di sebelah kanannya banjaran gunung yang bertindih-tindih. Berbeza daripada saat mendaki dengan kereta, kali ini saya gembira dapat berpaling dan melihat semula laluan yang sudah saya tempuh dengan berjalan kaki.

Saya rapatkan jaket hitam, kemudian mengeluarkan yōkan Ogi yang saya bawa. Saya ambil seketul kecil yang dibalut kertas lalu mendekatkannya ke mulut. Gula di bahagian luar terasa sedikit rangup, kemudian rasa manis yōkan yang lembut memenuhi mulut. Selepas berjalan, saya mahu menikmatinya sedikit demi sedikit.

Yōkan Ogi ada pelbagai perisa; yang saya bawa hari ini ialah jenis honneri yang diperbuat daripada pes kacang merah yang dikisar halus. Sambil berehat, saya bertanya kepada kawan saya tentang perisa kegemarannya. Kemudian, kami berbual tentang cenderamata yang mahu dipilih di pekan nanti. Perjalanan ini menyeronokkan bukan kerana pemandangan gunung sahaja—manisan Ogi pun sebahagian daripada nikmatnya.

Gunung Tenzan setinggi 1,046m; dari puncaknya, pemandangan terbentang ke sekeliling. Menurut maklumat yang dipaparkan, jarak dari tempat letak kereta Kuil Tenzan Jōgū ke puncak ialah 1.2km, dengan perbezaan ketinggian 100m. Saya suka perjalanan begini: memandu hampir ke gunung, kemudian berjalan kaki untuk menikmati pemandangan di hujung laluan.

Selepas menghabiskan yōkan, saya memandang sekali lagi ke arah rabung di hadapan. Desiran rumput yang bergoyang ditiup angin kedengaran dekat, sedangkan banjaran gunung tampak jauh. Di hadapan saya terbentang laluan yang sudah saya tempuh dengan berjalan kaki. Perasaan gembira kali ini berbeza daripada ketika mendaki dengan kereta, sampai saya mahu terus berada di rabung itu lebih lama sedikit.