Magmaneho papunta sa Tanawan ng Youra Sa Tangway ng Youra ngayong Pebrero, pagkababa ko ng kotse, dama ko na ang papalapit na tagsibol

Noong isang maaliwalas na araw ng Pebrero, nagtungo ako kasama ang kaibigan kong babae sa Tanawan ng Youra. Pagkatapos naming magmaneho sa daanang bundok, ipinarada ko ang pulang kotse sa isang puwesto. Ang linaw ng langit nang lumabas ako na suot ang beige na coat; gusto ko tuloy agad pagmasdan ang dagat.

Mula sa tabi ng haligi, kitang-kita ang mahabang tangway sa kabila ng dagat. Tanaw rin ang mga sanga ng sakura sa ibaba. Kapag may nakikita akong bulaklak kahit suot ko pa ang pangtaglamig na coat, pakiramdam ko nagsimula na agad ang munting pamamasyal ko sa tagsibol.

Inilapag ko sa puting papel ang mikan mula Tsukumi na dala ko at bahagya kong iniangat ang balat nito. Habang inaalalayan ko ang prutas sa isang kamay, nakatingin ako sa bahaging nabalatan ko na. Dahan-dahan ko itong binalatan, at lalo kong naamoy ang bango nito.

Sabi ko sa kaibigan ko, “Kain tayo ng tig-iisang piraso,” at natapos ko ring balatan ang mikan. Kumagat ako, tumingin sa dagat, saka kumagat ulit. Gusto ko talagang tikman ang mikan habang umiihip ang hangin, kaya gusto ko pang pahabain nang kaunti ang pahinga bago bumalik sa kotse.

Nagsisimulang mamukadkad ang Kawazu-zakura sa Youra bandang unang bahagi ng Pebrero, at bandang kalagitnaan ng buwan ang pinakamagandang panahon para makita ang mga ito. Naisip kong sa susunod, libutin ko pa ang tangway para makakita pa ako ng mas maraming bulaklak. Habang naglalakad ako sa daang nilatagan ng bato pabalik sa kotse, pinag-usapan na namin ng kaibigan ko kung saan pa kami hihinto ngayong araw.