Yokonami Kuroshio Line Napapikit ako sa lamig bago ko pa makita ang dagat

Sabi nila, 18.8 km ang kabuuang haba ng Yokonami Kuroshio Line, isang kalsadang tumatakbo sa gulod ng peninsula. Pinili ko itong puntahan nang malaman kong mula sa rutang ito ay matatanaw hindi lang ang Karagatang Pasipiko kundi pati ang Uranouchi Bay sa kabila ng peninsula. Tanghali noon sa unang bahagi ng Abril. Kinuha ko sa cooler bag ang baon kong aisukurin at nagpahinga sa may gilid ng paradahan. May mga puno at kalsada sa harap ko, at sa kabila ng mga iyon, kita ang Pasipiko. Balak ko sanang pagmasdan muna ang dagat bago kumain, pero napatingin ako sa bilog na scoop sa kamay ko at sumubo muna.

Parang may yelong nadudurog sa bibig ko—mas malamig pala ito kaysa inaasahan ko. Hawak ko ang cone sa dalawang kamay at saglit kong ipinikit ang mga mata. Mas nangingibabaw ang banayad na tamis kaysa sa bigat ng mayamang lasa ng cream. Nang humupa ang lamig at dumilat ako, parang mas maliwanag na uli ang dagat na pinagmamasdan ko kanina. Sakto ang dahan-dahang pagtikim ng malamig na meryenda sa araw ng tagsibol.

Kita ang dagat sa pagitan ng mga puno sa kabila ng kalsada. Kahit hindi ako umakyat sa isang malaking tanawan, nakakatuwa pa ring makita ang guhit ng abot-tanaw. Mula sa tabi ng berdeng bakod, pinagmamasdan ko ang bahaging kumikislap sa ibabaw ng tubig.

Ang dagat na nakikita ko mula rito ay ang nasa labas ng peninsula. Nang maisip kong gusto ko ring makita sa ibang lugar ang tanawin ng look sa loob, lalo akong nasabik na ituloy ang biyahe.

Inayos ko ang manggas ng kardigan kong kulay mint, saka muling tumikim nang kaunti. Ang sarap ng tekstura nito—malambot habang natutunaw sa bibig, tapos may banayad na langutngot ang cone. Natutuwa akong nagdala ako ng aisukurin mula Kochi. Ang pakay ko sa paghinto ay pagmasdan ang dagat, pero bumagal pati pagkain ko ng meryenda. Sa halip na ubusin agad, gusto ko pang magtagal nang kaunti sa lugar na ito.

Pagkaubos ko, muli kong pinagmasdan ang dagat sa kabila ng kalsada. Ngayong araw, nasiyahan ako kapwa sa pagmamaneho sa peninsula sa tanghaling tagsibol at sa paghinto para sa malamig na meryenda. Sa susunod, gusto ko ring makita ang Uranouchi Bay. Habang inaalala ko ang tamis na naiwan sa bibig ko, bumalik ako, sabik na ituloy ang biyahe. Dahil lang sa munting paghintong ito, pakiramdam ko mas matagal kong maaalala ang biyahe ngayong araw.