Pagmamaneho papuntang Yaedake para makita ang sakura Pinagsabay ko ang pagtanaw sa sakura at pagtikim ng malamig na meryenda sa bundok sa taglamig

Noong huling bahagi ng Enero, pumunta ako sa Yaedake para makita ang sakura. Pagkaparada ko, lumipat ako sa bahaging kita ang mga bulaklak at tumingala sa mga sanga. Taglamig pa, pero napakaraming bulaklak sa harap ko. Bahagya kong itinago ang mga kamay ko sa manggas ng kardigan at hindi ko maalis ang tingin ko sa mga sanga nang matagal.

Sa likod ng sakura, nagpapatuloy ang luntiang kagubatan. Sa tabi ng puting guardrail, umaabot sa malayo ang daan habang nagkakapatong-patong sa tanawin ang mga sanga ng sakura. May saya sa pagtingin sa bawat bulaklak, pero iba rin ang saya kapag buong daan naman ang pinagmamasdan. Buti na lang, naglaan ako ng maraming oras para masdan ang sakura ngayon.

Sumandok ako ng kaunting frozen na acerola mula sa tasang hawak ko. Malamig ang unang subo, saka sumunod ang asim-tamis na lasa. Nakatitig ako sa sakura habang kumakain ng malamig na meryenda sa taglamig. Napangiti ako sa kombinasyong iyon at sinilip ko ulit ang laman ng tasa.

Ang paakyat na daan hanggang sa tuktok ng Yaedake ay humigit-kumulang 4 km, at may mga 7,000 pataas daw na puno ng kanhizakura roon. Sa pagtingin pa lang sa mga bulaklak sa harap ko, nakakalimutan ko na ang oras. Tuloy-tuloy pa ang mga ito sa daan. Sa halip na piliting tandaan ang lahat, gusto ko na lang dahan-dahang pagmasdan ang mga sanga na nakatawag-pansin sa akin ngayon.

Isa rin palang ipinagmamalaking prutas ng Motobu ang acerola, na maingat nilang itinatanim. Sa panahon ng pamumulaklak ng sakura, natikman ko rin ang meryenda ng bayang iyon. Nang ibinalik ko ang tingin sa mga bulaklak habang hawak pa ang kutsara, parang unti-unti nang nagiging bahagi ng mga alaala ko ang pagmamaneho papunta sa bundok sa taglamig.

Bago ko sandukin ang huling subo, pinagmasdan ko ang sakura na nakahanay sa likod ng puting guardrail. Bago ako dumating, sabik na sabik akong makita agad ang mga bulaklak sa Enero. Ngayon, gusto ko namang pagmasdan pa sila nang kaunti. Inayos ko ang hawak ko sa tasa at dahan-dahang inilipat ang tingin mula sa mga sanga sa malapit hanggang sa kagubatan sa dulo.