Takezaki Castle Ruins Observatory Sa landas na bato sa gitna ng sakura, patungo sa tanawang kahugis ng kastilyo

Habang naglalakad ako sa landas na bato, may nakita akong puting gusali sa kabila ng mga sakura sa kanan. Hugis-kastilyo iyon, na may magkakapatong na bubong. Sabi ko sa kaibigan kong kasama sa biyahe, “Dahan-dahan muna tayo hanggang makarating sa itaas,” at salitan kong tiningnan ang mga bulaklak at bubong.

Paliko-liko papasok ang daan kasunod ng bakod na troso. May mga halamang maayos ang tabas at mga bato sa magkabilang gilid, at unti-unting lumalaki sa paningin ang mga bubong na yari sa tisa habang sumisilip ang mga ito sa pagitan ng mga sanga ng sakura. Nakakatuwang bahagi ng tagsibol ang mismong daan papunta roon, bago ko pa marating ang pupuntahan.

Hawak ang strap ng maliit kong bag, muli akong tumingala sa bubong. Mga bulaklak lang sana ang kukunan ko ng litrato, pero gusto ko na ring namnamin ang tanawin ng landas at gusali nang magkasama.

Ginawa ang tatlong-palapag na tanawang ito ayon sa anyo ng Takezaki Castle. Nasa unang palapag ang museo ng mga gamit sa pangingisda, at nasa ikalawa at ikatlong palapag ang mga tanawan. Nang malaman ko ang kasaysayan ng Takezaki Castle, na itinayo noong panahong Nanboku-chō, lalo kong inabangan ang pagtanaw sa dagat mula sa gusaling kahugis ng kastilyo.

Mula sa tanawan, matatanaw daw ang malawak na paligid, kasama ang Dagat Ariake. Napag-usapan namin ng kaibigan ko na pupunta kami para makita ang dagat matapos maglakad sa landas ng sakura. Gusto ko ang paglipat mula sa pagtingala sa mga bulaklak sa malapitan hanggang sa pagtatanaw sa dagat sa malayo.

Sa tanghalian, gusto kong tikman ang Takezaki kani, ang kilalang espesyalidad ng Tara. Isa itong uri ng alimasag na kilala sa tawag na gazami; puwede itong kainin na pinakuluan o gawing kamameshi, kaning niluto sa kaldero. Isasama ko sa biyahe ngayong araw ang mahinahong paglalakad sa tagsibol at ang pagpili ng lamang-dagat na kakainin pagkatapos.