Koibito-misaki, isa sa walong tanawin ng Susami: Pahinga sa unang simoy ng tag-init Isang hapon sa Kareki-nada, may detour sa National Route 42

Isang hapon ng Hunyo, nagmaneho ako sa National Route 42 kasama ang kaibigan kong babae at dumaan kami sa Koibito-misaki. Ipinuwesto ko ang pulang kotse sa paradahan at bumaba. Sumayaw sa hangin ang mga dahon ng palma. Mahaba pa ang kalsada sa tabi ng dagat, pero gusto ko munang maglakad-lakad dito.

Suot ko ang puting T-shirt dress, maiikling medyas at sneakers habang naglalakad papunta sa bahaging tanaw ang dagat. Bahagya kong pinigilan ang laylayang umaalsa sa hangin; sumabay din sa ihip nito ang buhok ko. Paglingon ko sa kaibigan ko, lalo kong naamoy ang alat ng dagat.

Isa ito sa walong tanawin ng Susami. Pagkatapos magmaneho sa kalsadang halos abot ng bundok, iba sa pakiramdam ang masilip ang dagat sa pagitan ng mga puno—ramdam ko ang hubog ng lupain ng Susami. May dalisdis na may lambat sa bandang paradahan, at sa kabilang panig naman ang Karagatang Pasipiko. Ang lapit ng dagat at bundok ang magsisilbing palatandaan ko para maalala ang detour ngayong araw.

Ang gusto kong masilayan mula sa Koibito-misaki ay ang Meoto-nami: mga along nagkakahiwalay matapos bumangga sa mga bato ng Kuroshima, saka muling nagsasalubong. Nalaman kong Gassho-nami rin ang tawag dito, kaya hinanap namin ng kaibigan ko ang tanawing nakaharap sa dagat. Nakakatuwang maghintay sandali at hulaan kung kailan magsasanib ang mga alon. Sa planong puro biyahe lang sana, nadagdagan pa ang oras para namnamin ang dagat.

Pagbalik ko sa kotse, nagpasya akong subukan naman ang inobuta sa susunod naming meryenda. Sa café ng hintuang Michi-no-Eki Susami, may frankfurter na inobuta at siopao na may palamang inobuta. Frankfurter ang pipiliin ko. Matapos magpahangin sa tabi ng dagat, masarap sigurong namnamin ang sarap ng karne habang nagpapahinga.

Bumalik ako sa National Route 42 at nagpatuloy sa pagmamaneho, nakatingin sa unahan. Ilang minutong pagtayo lang sa ilalim ng mga puno ng palma kanina, pero parang humaba nang husto ang hapon. Walo ang tanawin sa Susami Hakkei, kaya gusto ko nang malaman kung saan naman ako susunod na bababa ng kotse.