Kouri Ōhashi Pakwan ng Nakijin sa tabing-dagat sa paanan ng tulay

Pagbaba ko sa dalampasigan matapos tumawid sa Kouri Ōhashi, nakita kong umaabot hanggang sa kabila ng dagat ang tulay na dinaanan ko lang. Maganda ang tanawin ng dagat mula sa kotse, pero mas dama ko ang haba ng tulay nang bumaba ako sa dalampasigan. Habang pinagmamasdan ko ang mga alon na humahampas sa paanan ko, gusto ko pang lumapit.

Hinubad ko ang sandalyas ko sa dalampasigan at inilubog ang mga paa ko sa mababaw na tubig. Sa bawat pagdating ng alon, natatakpan ng tubig ang buhangin sa paanan ko at saka muling lumilitaw; nakakatuwang pagmasdan kahit wala akong ginagawa. Akala ko, tulay ang pagtutuunan ko ng pansin, pero ilang sandali akong puro paa ko lang ang tinitingnan. Tumingala ako at naisip, “Ay, kailangan ko palang tingnan ang tulay.”

Doon ko inilabas ang pakwan ng Nakijin na dala ko. Hinawakan ko ang bahaging madaling kainin gamit ang dalawang kamay, at sa unang kagat, kumalat sa bibig ko ang matamis na katas. Dumampi sa mga paa ko ang malamig na tubig, at lasang pakwan pa ang bibig ko. “Gusto ko nang manatili rito,” naisip ko, kahit kakasimula ko pa lang kumain.

Sa susunod kong kagat, sinubukan kong kumagat nang mas malaki, pero muntik tumulo ang katas sa damit ko kaya nagmadali akong dumukwang nang kaunti papunta sa dagat. Hindi nadumihan ang damit ko. Pagkahinga ko nang maluwag, saka ko napansing sabik na sabik pala ako sa pakwan; napangiti ako nang nakatikom ang bibig ko. Napakaganda ng tanawin dito, pero pakwan ang pinagtutuunan ko ng buong pansin.

Inayos ko ang hawak ko at sa pagkakataong ito, dahan-dahan ko itong ninamnam. Kapag tumitigil ako sa pagkain at tumitingala, tanaw kong umaabot hanggang sa malayo ang dagat sa ilalim ng tulay. Nagmistulang iisang tanawin ang daang dinaanan ko papunta rito at ang dalampasigan na kinatatayuan ko ngayon; kakatapos ko pa lang tumawid, pero inaabangan ko na ang tanawin sa pagbabalik.

Nang maubos ang pakwan at bumalik ako sa dalampasigan, nakita ko ang tubig na naiwan sa mga paa ko at naalala ko ang mga sandaling tumatawa ako sa mababaw na tubig. Masaya na ako sa pagtawid lang sa tulay, pero nang bumaba ako at magtagal dito, lalo kong hindi malilimutan ang araw na ito. Sa susunod na kumain ako ng pakwan, tiyak na maaalala ko ang tulay at mga alon.