Tottori Sakyū Paglingon ko, hanggang dito na pala umabot ang mga yapak ko

Pagdating ko sa Tottori Sakyū, balot ng niyebe ang dalisdis sa harap ko. Akala ko alam ko na ang itsura ng Tottori Sakyū, pero iba pala kapag nababalutan ito ng niyebe. May mga bahaging sumisilip ang buhangin sa pagitan ng niyebe, kaya pinagmasdan ko iyon na para bang sinasabi ko sa sarili ko: Oo, nandito nga ako.

Habang nagsisimula akong umakyat sa dalisdis, sunod-sunod na naiiwan sa likuran ko ang mga yapak ko. Hakbang, sunod ang isa pa, unti-unti akong umuusad. Iba ito sa pagmamaneho; nananatili sa likuran ko ang dinaanan ko sa bawat hakbang. Gusto ko nang lumingon, pero naisip kong umakyat muna nang kaunti pa.

Habang naglalakad ako paakyat na para bang papunta sa langit, bigla kong ibinuka ang mga braso ko. Sa sobrang lawak ng tanawin, parang gusto kong sumabay sa laki nito. Hindi naman ako tumatangkad sa pagbuka ng mga braso, pero pakiramdam ko mas lumaki ako kaysa dati, kaya humakbang ulit ako.

Nang lingunin ko ang dinaanan ko, nakita kong umaabot sa ibaba ang mga yapak ko. Mas malayo na pala ang narating ko kaysa inakala ko. Habang naglalakad ako, sunod na hakbang lang ang iniisip ko. Pero nang lumingon ako, nakita ko ang buong dinaanan ko sa likuran. Napangiti ako—hanggang dito na pala ako nakarating.

Tanaw sa malayo ang Dagat Hapon. Habang pinagmamasdan ko ang dagat at ang dalisdis na inakyat ko, bigla kong nadamang ayaw ko pang umalis. Kung magpapadala ako ng litrato sa kaibigan kong babae, malamang matatawa siya at sasabihin, “Pati mga yapak, kinunan mo rin?” Pero ngayong araw, gusto kong ipakita sa kanya ang mga yapak na ito na kasinghalaga ng tanawin.

Bago umalis, nilingon ko ulit ang dinaanan ko. Pumunta ako para makita ang buhanginang nababalutan ng niyebe, pero hindi ko akalaing matutuwa rin ako dahil ako mismo ang nakaakyat dito. Isasama ko sa litrato ang dalisdis, ang dagat, at pati ang mga yapak ko. Larawan ito ng taglamig na puwede kong ipakita habang sinasabing, “Hanggang dito ang nilakad ko.”