Sōunkyō Dalawang talon na bumabagsak mula sa bangin sa kabila ng mga puno

Isang umaga noong unang bahagi ng Oktubre, bumaba ako ng kotse at nagsimulang maglakad papuntang Sōbakudai. Pink na fleece at puting scarf ang suot ko, pero habang paakyat, unti-unting uminit ang katawan ko.

Huminto ako sa gubat at nakita ko ang puting talon sa pagitan ng mga puno. Nang ilipat ko pa nang kaunti ang tingin ko, may isa pang talon na mas paloob. Habang hawak ko sa dalawang kamay ang mga strap ng backpack, salit-salitan kong pinagmasdan ang dalawa.

Sa Sōbakudai, sabay na matatanaw ang Ryūsei-no-taki at Ginga-no-taki. Nakakatuwang titigan muna ang isa, saka hanapin ulit ng tingin ang isa pa. Kapag nakikita ko rin ang mga punong malapit sa akin, ramdam ko kung gaano kalayo at kalaki ang bangin na kinalalagyan ng mga talon.

Sabi nila, may mga bangin sa Sōunkyō kung saan sunod-sunod ang mga bitak na bumubuo sa hugis-haliging bato. Pagkatapos kong sundan ng tingin ang talon paakyat, tinunton ko rin ang mga patayong guhit sa bato. Kapag sabay kong pinagmamasdan ang galaw ng tubig at hugis ng bato, parang hindi kayang ipakita ng isang litrato ang buong tanawin.

Kumaluskos ang mga tuyong dahon sa ilalim ng mga paa ko, at bumalik ang pansin ko sa mga punong malapit sa akin. Dahil naglakad ako paakyat, gusto kong magtagal muna rito. Bahagya kong niluwagan ang scarf at huminga nang malalim habang pinakikinggan ang lagaslas ng talon.

Habang pababa, naisip kong gusto kong matikman ang Daisetsu soba ng Kamikawa-chō sa susunod kong kainan. Gawa raw ito sa lokal na harina ng soba at likas na tubig mula sa Daisetsu-zan. Ang dami kong nakitang tanawin sa bundok ngayong araw, kaya gusto ko ring namnamin ang bango ng soba mula roon bago umuwi.