Kin'in Kaidō (Shikanoshima) at Uminonakamichi Ikutin ang baybayin, kumain ng hot dog sa Kin'in Park

Noong Hulyo, pumunta ako sa Shikanoshima sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong. Ang Uminonakamichi ay daang papunta sa isla, at dagat ang nasa magkabilang gilid nito. Habang nakatingin ako sa daan at mahigpit ang hawak sa manibela, napangiti ako sa hanging pumapasok sa bintana. Pagdating ko sa isla, parang katatapos ko lang tumawid sa dagat, kaya naisip kong ikutin muna ito.

Humigit-kumulang 10 km ang Kin'in Kaidō na umiikot sa isla. Sa tuwing muling lumilitaw ang dagat sa dulo ng isang liko, naiisip ko kung saan pa ako puwedeng huminto para pagmasdan ito mamaya. Ipinarada ko ang kotse sa Kin'in Park at naglakad; ramdam ko sa talampakan ang init ng lupa sa tag-araw. Pag-akyat ko sa hagdan, lumingon ako at bumungad sa akin ang Hakata Bay. Napahinto ako.

Natagpuan daw ang gintong selyo sa paligid na ito noong Tenmei 4 (1784). Nagtagpo sa isip ko ang maliit na selyong nakita ko sa aklat-aralin at ang malawak na dagat, at biglang naging malapit sa akin ang malayong nakaraan. Natanaw din kaya ng mga taong naglakad dito noon ang parehong look? Habang nakikinig ako sa kaluskos ng mga dahon, matagal akong nagmasid sa dagat sa kabilang panig.

Pagbukas ko ng balot ng hot dog na binili ko sa isla, naamoy ko ang toasted na tinapay. Kinagat ko ito habang hawak sa magkabilang kamay. Pagkagat ko, una kong nadama ang tinapay, saka ang makapal na sausage. Napuno ang bibig ko sa laki ng subo, at napapikit ako. Gusto ko ring pagmasdan ang tanawin, pero gusto ko munang lasapin nang husto ang kagat na ito. Habang kumakain, nagpahinga muna ako sa pagtanaw sa dagat.

Pagmulat ko, tanaw ko rin ang look sa ibaba ng hagdan. Akala ko simpleng pahinga lang ang kumain ng masarap habang pinagmamasdan ang tanawin, pero parang maaalala ko rin ang buong biyahe papunta rito. Inayos ko ulit ang hawak ko sa balot at, pagsapit sa susunod na kagat, mas mabagal na ako kumain kaysa kanina. Ayoko pa sanang umabot sa huling kagat.

Kahit tapos na akong kumain, hindi ako agad bumaba ng hagdan. Habang iniikot ko ang isla sakay ng kotse, may mga hapon din palang ganito. Nananatili sa isip ko ang hanging sumalubong matapos kong tumawid sa Uminonakamichi, ang amoy ng tinapay, at ang kuwento ng Kin'in. Bago bumalik sa kotse, muli kong tiningnan ang look at naisip kong babalik ako sa Shikanoshima sa tag-araw nang gutom na ulit.