Ōkawara Kōgen Mula sa tabi ng mga bulaklak, tumingala hanggang sa malalaking pakpak sa langit

Pagdating ko sa tabi ng mga hydrangea, bumagal ang lakad ko. Umaabot hanggang itaas ng dalisdis ang mga bulaklak, kaya hindi ako makapili kung pagmamasdan ko nang malapitan ang isang kumpol o titingnan ang buong dalisdis. Inayos ko sa braso ang kardigan ko sa ibabaw ng kulay-mint kong pang-itaas, saka ibinaling ang tingin sa bulaklak sa harap ko.

Nagsasama-sama ang maliliit na bulaklak para bumuo ng isang bilog na kumpol. Noong malayo pa ako, iisang bughaw na tanawin lang ang nakikita ko, pero nang lumapit ako, napansin kong iba-iba pala ang kulay ng bawat kumpol. Magkahawak pa rin ang mga kamay ko sa harap ng baywang habang pinagkukumpara ko ang hugis ng mga bulaklak. Kahit wala akong pinitas, parang nakapili na rin ako ng paborito kong kumpol.

Umihip ang hangin at dumampi sa pisngi ko ang buhok ko. Nang tumingala ako, nakita ko ang malaking wind turbine sa dulo ng dalisdis na hitik sa mga bulaklak. Mula sa mga bulaklak na tinitingnan ko kanina, sinundan ko ng tingin ang malalaking pakpak nito sa langit. Nakakatuwang makita sa iisang tanawin ang mga bulaklak na napakaliit at ang wind turbine na napakalaki.

Sinabi ko sa kaibigan kong babae, “Gusto kong maisama sa kuha ang mga bulaklak at wind turbine.” Habang pinag-uusapan namin kung gaano kalawak na bahagi ng tanawin ang maisasama sa kuha, napansin ko rin ang gusaling may bilog na dome. Akala ko mga bulaklak lang ang kukunan ko, pero gusto ko na ring maipakita sa larawan ang pakiramdam ng makarating dito. Lumayo ako nang kaunti, saka ko muling minasdan ang tanawin.

Kahit naglakad na kami ng kaibigan ko, napapatingin pa rin ako sa bawat kumpol ng bulaklak na malapit sa akin. Akala ko nakita ko na ang buong tanawin, pero iba-iba pa rin pala ang hitsura ng bawat susunod na bulaklak. Pagbalik ko, gusto ko ring namnamin ang bango ng sudachi ng Sanagōchi. Baka maalala ko sa bango nito ang simoy ng hangin sa kabundukan at ang hapong nagmasid ako sa mga bulaklak.