Tagsibol sa Higashi-Hennazaki Pagkababa ko ng kotse, tutungo ako sa parola sa dulo ng tangway

Noong isang umaga ng tagsibol, ipinarada ko ang kotse sa Higashi-Hennazaki. Pagbukas ko ng pinto, pumasok ang hangin at mas dama ko ang dagat kaysa noong nasa loob pa ako. Tanaw ko ang parola sa kabila ng mabababang damuhan at palumpong. Sa isip ko pa lang na lalakad ako hanggang doon, napangiti na ako bago pa man umalis.

Nakatayo ako sa tabi ng kotse at itinaas ko ang isang kamay sa noo. Tanaw ko ang daanang lakaran papunta sa parola. Nasa ulo ko pa rin ang salaming pang-araw. Kung nasisilaw ako, dapat isinuot ko na lang iyon; pero tutok na tutok ako sa paghahanap ng parola kaya nakalimutan ko. Napangiti ako nang mapansin ko iyon, pero gusto ko pa ring tumingin sa malayo nang kaunti pa.

Nasa pinakasilangang dulo ng Isla ng Miyako ang tangway na ito, at nakausli ito nang halos 2 km papasok sa dagat. Kapag naaalala ko ang pahaba at makitid nitong hugis sa mapa, lalo akong nasasabik isipin na dagat na ang nasa paligid ko habang naglalakad ako. Iniwan ko ang kotse sa puwesto nito at nagtungo sa bungad ng daanan.

May mga bulaklak na namumukadkad sa paligid ng daanang lakaran depende sa panahon, gaya ng tennōume at teppōyuri. Kanina, parola agad ang hinanap ng tingin ko, pero nang magsimula akong maglakad, napansin ko na rin ang mga halaman sa tabi ng daan. Gusto kong makarating agad sa dulo, pero ayaw ko ring malagpasan ang tanawin sa daan. Kaya kusa na lang bumagal ang mga hakbang ko.

Sa bawat ihip ng hangin, dumadampi sa balikat ko ang buhok ko, at naririnig ko rin ang tunog ng dagat. Nang marinig ko lang na sabay na matatanaw mula rito ang Karagatang Pasipiko at Dagat Silangang Tsina, hindi ko akalaing ganito kalawak pala ang tangway. Habang naglalakad ako papunta sa parolang nakita ko kanina mula sa tabi ng kotse, natutuwa akong palapit na ako nang palapit.

Pagkatapos maglakad, gusto kong tikman ang Miyako soba dito sa isla. Nang malaman kong nagkakaiba ang pansit at mga sahog ng Okinawa soba depende sa rehiyon, gusto kong matandaan ang Isla ng Miyako hindi lang sa tanawin kundi pati sa pagkaing matitikman ko rito. Pagbalik ko sa kotse, hahanapin ko naman ang isang mangkok na gusto kong tikman. Mula nang matanaw ko ang parola noong umagang iyon, sunod-sunod na ang mga inaabangan ko hanggang tanghalian.