Pagkatapos kong kumain ng kusamochi, muli akong tumingin sa Bundok Fuji Tanghalian sa Nijumagari Pass, tanaw ang buong Oshino Basin sa taglamig

Bitbit ang kusamochi na binili ko sa Oshino, pumunta ako sa tanawan sa Nijumagari Pass. Mula sa paradahan ng parke ng tanawan, tinahak ko ang landas. Pagdating ko sa platapormang kahoy sa dulo, bumungad sa akin ang Bundok Fuji sa tapat. Akala ko bubuksan ko agad ang supot, pero napatigil ang kamay ko sa loob ng bag.

Alam ko na sa mga larawan ang hugis ng bundok, pero kapag nasa harap ko na, mas malapad ang paanan nito kaysa sa inaakala ko. Nasa kabila ng barandilya ang kagubatan, at sa ibaba nito, mumunting-munti ang mga bahay sa Oshino. Sinundan ko ng tingin ang bundok mula sa Oshino Basin hanggang sa tuktok, iniisip kung saan nga ba ito nagsisimula—at hindi ko namalayang nakatingala na pala ako.

Hawak ko sa papel ang kusamochi at hinipan ko ang bahaging may marka ng pagkaka-ihaw. Lalong sumingaw ang amoy ng yomogi, kaya doon naman napunta ang atensiyon ko. Pagkakagat ko, dama kong magkaiba ang lambot at lagkit ng ibabaw at gitna nito. Isiniksik ko ang baba sa kuwelyo ng abuhing dyaket at hinipan pa nang kaunti ang susunod na kagat.

Magkakahiwalay ang mga bangko sa plataporma. Kahit lumipat lang ako nang kaunti, nag-iiba ang tanaw sa Oshino Basin. Pagkatapos kong kumain, malaya na ang mga kamay ko kaya muli kong minasdan ang paligid. Habang sinusundan ko ng tingin ang guhit ng niyebe sa Bundok Fuji, napapaisip ako kung noon ko lang ba napansing ganito kalawak ang langit sa tanghali.

Kasama sa kuha ko bago umuwi ang kahoy na barandilya at ang Bundok Fuji sa pinakadulo. Parang mas naitatala sa larawang iyon kung gaano ako kalayo sa bundok habang kumakain ng kusamochi roon, kaysa sa larawang bundok lang ang laman. Tinupi ko nang siksik ang pambalot at itinago sa bag habang iniisip na sa susunod, gusto kong maglakad-lakad nang dahan-dahan sa loob ng bayan.