Bundok Murone Mula sa mga bulaklak sa tabi mo hanggang sa dagat sa malayo

Pumunta ako sa Bundok Murone para makita ang mga azalea, at nagsimula akong maglakad papunta sa damuhan malapit sa tuktok. Nakasuot ako ng manipis na dyaket at komportableng pantalon para sa paglalakad; may maliit akong backpack sa likod. Inabangan ko ang panahon ng pamumulaklak, kaya nang masilayan ko pa lang ang mga bulaklak sa unahan ng daan, sumaya na agad ako.

Paglapit ko sa mga azalea, napansin kong bawat bulaklak ay bahagyang nakaharap sa iba’t ibang direksiyon, kahit magkakatabi ang mga ito. Pinagmasdan ko ang isang bulaklak, saka ang sanga sa tabi nito. Balak ko sanang kunan ng litrato ang malawak na tanawin ng bundok, pero gusto ko munang titigan ang mga bulaklak sa harapan ko. Huminto ako para pagmasdan ang hugis ng mga talulot.

Umiihip ang hangin kaya hinawakan kong muli ang strap ng backpack ko. Pag-angat ko ng tingin, sunod-sunod ang mga bundok sa di kalayuan. Sa pinakadulo ng tanawin, may nasulyapan akong tubig, kaya napabulalas ako, “Kita pala ang dagat mula rito!” Kaya gusto kong pumunta sa Bundok Murone: makikita ko rito nang sabay ang mga bulaklak sa unahan at ang dagat sa malayo.

Nang kumuha ako ng litrato na may bulaklak sa unahan, mas maliit pala sa inaasahan ko ang tanawing nasa malayo. Pinalaki ko ang litrato sa screen para matiyak, saka ako muling tumingin sa mismong tanawin. Gusto ko ring matandaan ang hangin at lamig ng paligid. Ngayong araw, hindi ko mamadaliin ang pagkuha ng litrato at paglalakad. Gusto kong namnamin ang dalawa.

Habang pabalik ako, naalala ko ang Murone karaage na gusto kong kainin sa paanan ng bundok. Gusto kong dumaan sa Karaage-ya sa Michi-no-Eki Murone at pumili ng karaage na tinimplahan ng sarsang may luya at sibuyas. Pagkatapos maglakad at tumingin sa mga bulaklak, mukhang mas gaganahan akong kumain. Gusto kong isama sa paglalakbay ko sa bundok ngayong unang bahagi ng tag-araw ang paghinto para kumain.