Megami Ōhashi Puting tore na tanaw mula sa daanan ng mga naglalakad, at ang gabi sa Daungan ng Nagasaki

Bandang 19:30 noong unang bahagi ng Oktubre, ipinarada ko ang kotse. Pagkatapos, dumiretso kami ng kaibigan kong babae sa daanan para sa mga naglalakad. Kapansin-pansin ang tulay kahit tanaw mula sa malayo, pero pagdating namin sa daanan, parang mas lumapit ang pangunahing tore. Deretso ang daan papunta sa toreng naliliwanagan ng puting ilaw.

Habang papalabas pa lang kami ng paradahan, pinag-uusapan na namin ng kaibigan ko kung ano kaya ang tanaw mula sa daanan. Nang maglakad na kami, umihip ang hangin mula sa daungan. Inipit ko sa likod ng tainga ang buhok ko at tumingala.

Sinundan ng tingin ko ang mga kable na pahilis na nakalatag mula sa pangunahing tore. Makakapal tingnan ang mga kable sa malapit; habang papalayo, numinipis at nagkakapatong ang mga linya. “Kung dumaan tayo rito sakay ng kotse, hindi natin matitigan nang ganito katagal ang bandang itaas,” sabi ko sa kaibigan ko habang nagpapahinga kami sandali sa daanan. Para bang lumulutang sa kalangitan sa gabi ang puting tore.

Pagtingin ko sa bandang daungan, sunod-sunod sa baybayin ang mga ilaw sa kabilang pampang. Malapit ang mga ilaw ng tulay, samantalang napakalayo ng mga ilaw ng lungsod. Hindi ito gaya ng pagtanaw sa buong lungsod mula sa isang tanawan; dito, nasa tabi mismo ako ng malaking tulay habang minamasdan ang daungan. Matapos kong sumilip sa ibabaw ng rehas para pagmasdan ito, muli akong napatingala sa tore.

Ang pinag-uusapan namin kanina sa paradahan ay ang champon na gusto kong kainin sa susunod kong biyahe sa Nagasaki. Gusto kong kumain muna sa Chinatown bago maglakad sa tulay. Mas nabubuo sa isip ko ang susunod na biyahe kapag iniisip ko kung paano gugugulin ang oras mula dapit-hapon hanggang gabi, sa halip na pag-isipan nang magkahiwalay ang kainan at pagmasid sa tanawin sa gabi.

Mas gusto kong magtagal ngayon sa daanan kung saan kitang-kita ang pangunahing tore kaysa tawirin ang buong tulay. Habang binabalikan namin ng kaibigan ko ang dinaanan namin, muli kong tiningnan ang malalapit na kable at ang malayong daungan. Pagbalik ko sa kotse, makikinig ako sa WANGAN -ZQQ LIMITER- habang nagmamaneho pauwi. Parang mae-enjoy ko pa ang pagmamaneho pauwi pagkatapos maglakad ngayong gabi.