Paglibot sa Kurotaki Sa harap ng mababa at malapad na talon

Ipinarada ko ang kotse sa Michi-no-Eki Yokawa at naglakad papunta sa Kurotaki. Isang umaga noong Hulyo, habang naglalakad ako sa pagitan ng mga puno, unti-unti kong napansin ang lagaslas ng tubig. Akala ko, iisang bagsak lang ng tubig mula sa mataas na lugar ang makikita ko. Pero pagdating ko sa lugar kung saan tanaw na ang talon, sa halip na tumingala, naakit agad ang tingin ko sa pahalang na daloy ng tubig.

Sa mabababang baitang ng bato, nahahati sa maraming agos ang bumabagsak na tubig. Habang nakatingin ako sa agos sa kaliwa, napansin ko naman ang nasa kanan—hindi ko malaman kung saan titigil ang tingin ko. Marahan kong hinawakan ang laylayan ng puting tank top ko habang nagmamasid. Maliwanag ding kumikislap ang ibabaw ng tubig; kahit bumagsak na ang tubig, may iba pa rin akong gustong pagmasdan.

Mga 4m ang bagsak ng Kurotaki at mga 30m ang lapad nito. Umaagos ito sa dalawang baitang: ang panlalaking talon at ang pambabaeng talon. Nang malaman ko ang taas at lapad nito, lalo kong naunawaan kung bakit agad akong napatingin sa pahalang na agos. Tinatawag din daw itong “Niagara ng Miki,” pero may kakaibang lapit sa akin ang pabago-bagong agos na sumusunod sa mabababang bato.

Iisang talon lang ito, pero may bahaging bumubuhos nang malakas at may bahaging marahang dumadaloy sa ibabaw ng bato. Patuloy na nagbabago ang galaw ng tubig, kaya kahit nakakuha na ako ng litrato, gusto ko pa ring tumingala at pagmasdan ito. Nang ipahinga ko ang kamay ko sa tabi ng paldang khaki, humupa rin ang pagmamadali ko kanina. Bago umuwi, sinubukan ko naman itong pagmasdan mula kanan pakaliwa.

Habang binabalikan ko ang dinaanan ko, naisip ko ring puntahan ang onsen sa Michi-no-Eki Yokawa. Ang saya na puwedeng pagsabayin ang lakad papunta sa talon at ang pahinga pagbalik. Akala ko, saglit lang akong hihinto para makinig sa lagaslas ng tubig, pero mas matagal pala akong napatigil kaysa inaasahan ko. Kapag ganoon, ayoko nang magmadali sa susunod na puntahan; gusto ko ring pagpahingahin kahit sandali ang mga paa ko.

Para sa meryenda, gusto ko ring dumaan sa Michi-no-Eki Miki sa Lungsod ng Miki. May tampok doon na soft-serve na may miso ng Yamada Nishiki. Ano kaya ang lasa ng kombinasyon ng miso at soft-serve? Habang inaalala ko ang agos ng talon, naisip kong gusto ko ring namnamin ang malamig na subo nito. Nadagdagan na naman ng isa ang mga plano ko para sa road trip ngayong tag-araw.