Sa Ise-Shima Skyline ngayong taglamig Mainit ang mga paa ko, nasa harap ko ang Ise Bay

Tanghali noong Enero nang umakyat ako sa Ise-Shima Skyline hanggang sa tuktok ng Asama-yama. Habang naglalakad, sinara ko ang harapan ng mahaba kong coat at nakita ko ang mahaba at makitid na paliguan ng paa na nakaharap sa dagat. Sa kabila ng bangkong kahoy, tanaw ang dalisdis ng bundok at ang dagat sa likuran nito. Gaano kaya kalayo ang makikita ko kung uupo ako rito? Bago ko pa hubarin ang sapatos, gusto ko nang pumili ng mauupuan.

Inihanay ko ang mga sapatos sa tabi at itinaas hanggang tuhod ang laylayan ng maong. Paglulubog ko ng mga paa sa tubig, unti-unting kumalat ang init mula sa mga bukung-bukong. Nakasubsob ang baba ko sa kulay-rosas na scarf at napapikit ako nang hindi ko namalayan. Hangin sa pisngi, init ng tubig sa mga paa—habang dinarama ko ang pagkakaiba, unti-unti ring nawala ang tensiyon sa mga balikat ko.

Tinanong ako ng kaibigan kong babae habang naghuhubad siya ng sapatos sa tabi ko, “Nakatingin ka ba sa tanawin?” Sinabi kong ninanamnam ko muna ang init ng tubig sa mga paa ko, saka ako dumilat. Nasa harap ko pa rin ang dagat na nakita ko kanina. Mula sa pagkakaupo, mas dahan-dahan kong nasundan ng tingin ang guhit ng bundok; pakiramdam ko, mas malayo ang naaabot ng tanaw ko kaysa kapag naglalakad.

Nang tumigil ang usapan namin ng kaibigan ko, napansin kong bahagyang gumagalaw ang ibabaw ng tubig. Ipinatong ko ang dalawang kamay sa tuhod at pinirmi ko uli ang mga paa kong bahagya kong iginalaw. Gusto ko sanang kunan ng litrato ang tanawing ito, pero sa ngayon, mas gusto kong manatili na lang dito kaysa ilabas ang camera. Dagat, init sa mga paa, dagat uli. Nakakatuwa ang ganitong salitan.

Pagkatapos kong punasan ang mga paa at isuot ang sapatos, gusto ko pang magtagal nang kaunti sa tuktok. Gusto ko ring tikman ang Shima udon sa Asama Chaya at makita ang Tenkū no Posuto. Pagdating ko, balak ko sanang sumulyap lang sa dagat, pero matapos magpahinga, dumami ang gusto kong puntahan. Bago kami magsimulang maglakad ng kaibigan ko, muli kong minasdan ang tanawin sa kabila ng paliguan ng paa.