Magmaneho papuntang Hyūga Cape at Umagase Mamasyal sa tangway sa unang bahagi ng tag-araw at tikman ang citrus ng Hyūga

Noong isang maaraw na tanghali ng Mayo, pumunta ako sa Umagase kasama ang kaibigan kong babae na mahilig ding magmaneho. Pagkababa ko ng kotse, pumili ako ng hebesu soft-serve sa Umagase Chaya sa tabi ng paradahan. Nakakatuwa, makikita ko na ang dagat sa tangway at matitikman ko pa ang lasa ng Hyūga.

Mula sa daanang-pasyalan, minasdan ko ang dagat. Sa paanan ng tangway na balot ng mga puno, sunod-sunod na nakaayos na parang baitang ang mga bato. Tuwing dumarating ang alon, puting tubig ang kumakalat sa gilid ng mga bato. Balak ko sanang tumingin sa dagat sa malayo, pero hindi ko rin napigilang pagmasdan ang hugis ng mga batong malapit sa akin.

Dumampi ang hangin sa manggas ng mapusyaw na dilaw kong blusa habang inilalapit ko ang soft-serve sa labi ko. Muli kong inayos ang pagkakahawak sa papel ng cone, saka kumagat sa dulo. Pagkatapos ng unang lamig, sumunod ang bango ng citrus, kaya lalo kong nagustuhan ang pahingang ito sa gitna ng paglalakad.

Matapos kong sabihin sa kaibigan ko, “Gusto kong makita ang dagat at ang hugis ng mga bato,” napatingin ako sa soft-serve na hawak ko. Gawa ito sa hebesu, isang citrus na nagmula sa Hyūga. Hindi ko minadali ang susunod na subo. Habang pinagmamasdan ko ang soft-serve ko, naging bahagi rin ng alaala ko sa tangway pati ang oras na ginugol ko sa pagkain.

Sinasabing tinawag na Umagase ang lugar dahil kahawig ng likod ng kabayo ang tangway kapag tiningnan mula sa dagat. Sinubukan kong tandaan ang hugis na tanaw ko mula rito, at naisip kong gusto ko rin itong makita mula sa dagat sa susunod. Bago umuwi, muli kong minasdan ang dagat na nakalatag sa dulo ng mga batong hugis-haligi.