Magmaneho sa Hiruzen-Daisen Skyline Napatitig ako sa Bundok Daisen hanggang sa matunaw ang dulo ng soft serve

Huminto ako habang nasa Hiruzen-Daisen Skyline at lumabas sa deck ng Kimendai. Suot ko ang orange na sweater at paldang kulay-kape, at may hawak akong soft-serve ice cream na gawa sa gatas. Sa puwang sa pagitan ng mga puno, kung saan mas mababa ang mga ito, tanaw na tanaw ko ang malaking Bundok Daisen. Habang nasa daan, unti-unti akong lumalapit sa bundok; ngayon nakahinto na ako at tahimik itong pinagmamasdan. Doon ko lubos na naramdaman kung gaano na kalayo ang narating ko.

Habang pinagmamasdan ko ang bundok, unti-unting tumagilid ang dulo ng soft serve ko. Naisip ko, “Ay!” at inilagay ko ang kaliwang kamay ko sa ilalim para saluhin ito, pero tumulo na ang kaunting natunaw na ice cream. Kahit malamig ang hangin sa taglagas, matutunaw pa rin pala kapag nagtatagal ako sa pagtingin. Matapos ang lamig ng bawat subo, lasang-gatas ang naiiwan sa dila ko. Gusto ko pang pagmasdan ang bundok, gusto ko ring kainin ang soft serve habang masarap pa. Naging abala tuloy ang pahinga ko.

Mula sa dulong bahagi ng deck, ibinalik ko ang tingin ko sa bundok; nagsapawan sa tanaw ko ang mga punong nasa harap at ang malayong tagaytay. May hanay pa ng mga bundok sa harap ng Daisen; kapag inilipat ko ang tingin mula sa mga punong nagbabago ang kulay sa taglagas papunta sa tagaytay, mas dama ko ang lalim ng tanawin. Ibinaba ko nang kaunti ang kamay kong may hawak ng soft serve at dahan-dahang sinundan ng tingin ang bundok mula tuktok hanggang paanan.

Pinagdurugtong ng kalsadang ito ang Hiruzen sa Okayama at Daisen sa Tottori. Nasa hangganan ng dalawang prepektura ang Kimendai, isang pahingahang nasa mga 900m ang taas. Gusto ko ang pakiramdam na nakatayo lang ako sa isang lugar pero tanaw ko ang mga bundok sa magkabilang panig ng hangganan—bagay na bagay sa mahabang biyahe. Matapos pagmasdan ang Daisen sa hilaga, gusto ko ring tingnan ang banda ng Hiruzen, pero uubusin ko muna ang soft serve na hawak ko. Hindi ako magmamadali ngayon; magpapahinga muna ako nang husto rito.

May soft-serve ice cream din sa Hiruzen na gawa sa gatas ng mga bakang Jersey, kaya magandang pagsamahin sa isang biyahe ang daan sa bundok at isang matamis na meryenda. Gusto ko ring dumaan sa Hiruzen Jersey Land at tikman iyon habang pinagmamasdan ang tanawin ng pastulan. Sa huli, tumingin ulit ako sa Bundok Daisen; parang maaalala ko pati kulay ng mga puno pag-uwi ko. Pagkaalis sa Kimendai, gusto ko pang namnamin nang kaunti ang daang napalilibutan ng mga punong nagbabago ang kulay sa taglagas.