Magmaneho papunta sa Keta-no-saki Lookout Plaza sa Hakuto Coast Sa tabi ng kahoy na tanawan, gusto kong pagmasdan ang dagat at namnamin ang mga peras na napapanahon

Huminto ako habang nagmamaneho sa Hakuto Coast, saka bumaba ng kotse at naglakad papunta sa plaza ng Keta-no-saki. Nasa kanan ang kahoy na tanawan, at sa kaliwa, lampas sa mga damo at puno, bumubungad ang dagat. Pumapasok ang hangin sa manggas ng puting blusa ko, at unti-unti nang humuhupa ang init matapos maglakad. Ngayon, puwede akong huminto at pagmasdan ang mga alon na papalapit sa pampang. Buti na lang at isinama ko sa pamamasyal ang kaunting oras para maglakad.

Nasa dalawang kamay ko ang peras na Nijisseiki na baon ko bilang meryenda sa biyahe. Habang pinagmamasdan ko ang dilaw-berdeng balat nito, bahagya ko itong inikot; mas maliwanag ang bahaging tinatamaan ng araw. Kasya sa dalawang palad ko ang bilog na peras, at ramdam ko ang bigat nito sa mga daliri ko. Bandang huling bahagi ng Agosto nagiging napapanahon ang mga peras na Nijisseiki mula sa bukas na taniman. Nakakatuwang maiuuwi ko ang lasa ng panahong ito sa Tottori, kasama ng tanawin ng dagat.

Mula sa peras, itinaas ko ang tingin at nakita ang sunod-sunod na mapuputing alon sa tabi ng pampang. Malinaw kong nakikita kung paano bumubuka at humuhupa ang mga alon sa malapit, pero sa malayo, mumunting kislap na lang ang mga ito. Kanina, iisa lang ang bughaw ng dagat sa tingin ko; habang pinagmamasdan ko ito, unti-unti kong nakikita ang pagkakaiba sa bawat bahagi. Malapit lang ang hagdan paakyat sa kahoy na tanawan, kaya gusto ko ring umakyat at tingnan ang dagat mula sa mas mataas na puwesto.

Nasa kanlurang bahagi ng Hakuto Coast ang Keta-no-saki, mga 10 minutong lakad mula sa hintuang Michi-no-Eki na Shinwa-no-Sato Shirousagi. Magandang isingit ang paglalakad sa tabing-dagat sa biyahe sa National Route 9. Kapag naiisip kong may kaugnayan sa alamat ng puting kuneho ang dagat na ito, mas nagiging malinaw sa akin ang lugar na dati'y pangalan lang ang alam ko. Malamang kapag narinig ko ulit ang kuwento tungkol sa Hakuto Coast, maaalala ko rin ang kahoy na tanawang nakita ko rito kaninang umaga.

Titingin pa ako sandali sa dagat, saka babalik sa may hintuang Michi-no-Eki. Gusto ko munang palamigin ang peras at namnamin ito mamaya. Tamang-tama ang timpla ng tamis at asim ng peras na Nijisseiki, at malutong ito kapag kinagat. Pagkatapos kong pagmasdan ang dagat, may meryenda pa akong kakainin pagbalik para namnamin ang tag-araw sa Tottori. Inayos ko ang hawak sa peras at naglakad sa plaza habang nakikinig sa alon.