Hachibōdai Pagkatapos ng ice cream, akyat naman sa tanawang tanaw ang dagat at lawa

Pagdating ko sa harap ng kahoy na tanawan, tanaw ko na sa bandang dulo ang dagat. Masarap sa pakiramdam ang hanging dumadampi sa mga braso ko habang nakasuot ako ng damit na maikli ang manggas sa Hachibōdai tuwing tag-araw. Gusto ko nang umakyat, pero bago iyon, sumubo muna ako ng kaunting ice cream mula sa dala kong cup. Gumagalaw sa hangin ang laylayan ng pink kong top, at saka ko lang naramdaman na nakababa na ako ng kotse at nagpapahinga.

Parang rosas ang pagkakaayos ng ice cream sa cup. Medyo nakakahinayang tusukin ng unang kutsara. Pero nang isubo ko, napakalamig nito at napapikit ako. Kapag kinakain ko ito habang tanaw ang dagat, mas nagiging espesyal ang ice cream na inaabangan ko na bago pa kami umalis.

Mula sa hagdanan, tinawag ako ng kaibigan kong babae: “Huwag mo ring kalimutang umakyat sa tanawan!” “Pagkatapos kong kumain, akyat agad ako,” sagot ko. Natawa siya habang itinuturo ang dagat. Pagkaubos ko ng ice cream, tumuloy na rin ako sa kahoy na hagdan. Gusto ko nang makita ang tanawin sa kabila ng handrail, kaya lalo akong nasabik sa bawat hakbang paakyat.

Mula sa tanawan, nakita ko ang Toga Bay pati ang Ichinomegata at Ninomegata. Hindi lang dagat—tanaw din ang mga lawa! Paglipat ng tingin ko mula sa dagat pabalik sa mga lawa, parang may nadidiskubre akong bagong tanawin kahit hindi ako umaalis sa kinatatayuan ko. Kanina ice cream pa ang pinag-uusapan namin; ngayon, hindi ko na maalis ang tingin sa lawak ng tanawin sa harap ko.

Ang pangalang “Hachibōdai” ay ibinigay ni Prinsipe Takamatsu. Nang una kong marinig ang pangalan, nag-isip ako kung ano kaya ang tanawin dito; pero mas lalo kong naramdaman ang lawak ng lugar nang ako na mismo ang umakyat. Kahit tanungin ako ng kaibigan ko, “Aalis na ba tayo?”, “Sandali pa,” lagi kong sagot. Gusto ko pang namnamin nang kaunti ang sandaling tanaw ko ang dagat at mga lawa.

Habang bumababa ako sa hagdan, muli akong napatingin sa dagat. Bago ako dumating, sabik na akong kumain ng ice cream sa cup, pero pag-alis ko, napamahal na rin sa akin ang tanawing kita ang Toga Bay at dalawang lawa. Kung mamamasyal ka sa Oga tuwing tag-araw, isama mo sa biyahe ang paghinto at pagbaba ng kotse sa Hachibōdai. Sa susunod, maglalaan din ako ng mas mahabang oras sa tanawan.