Magmaneho papunta sa Daisen Masumizu Kōgen Pagkababa ko ng kotse, lalo pang lumaki sa paningin ko ang Daisen

Pagdating ko sa Masumizu Kōgen nang umaga, bumaba ako ng kotse. Pumasok ang hangin sa manggas ng puting blusa ko at umalon ang laylayan ng mahabang palda ko. Pag-angat ko ng tingin mula sa tabi ng daanan, bumungad sa akin ang Daisen. Kita ko na ang bundok sa labas ng bintana ng kotse habang nagmamaneho, pero nang tumayo ako sa labas, lalo kong naramdaman kung gaano ito kataas hanggang sa pinakatuktok.

Nakakasilaw ang sikat ng araw kaya iniharang ko ang kamay ko sa noo. Sinundan ko ng tingin ang hugis ng tuktok mula dulo hanggang dulo; sa ibabaw ng makinis na dalisdis, may mga umbok at lubog na bahagi. Nagpunta ako rito dahil sa tanaw ng bundok mula sa malayo, pero ngayong nasa harap ko na ito, gusto kong pagmasdan pati ang maliliit na detalye. Ibinaba ko ang kamay, itinaas uli, at ilang beses ko pang sinuyod ng tingin ang bundok.

Nang maglakad ako nang kaunti sa daanan, nag-iba ang ayos ng mga punong nasa harapan ng bundok. Iba ang hitsura ng bundok kapag natatanaw ko ito lampas sa bubong ng gusali, at kapag sumisilip ito sa pagitan ng mga puno. Iisa lang naman ang Daisen, pero kaunting lakad lang at gusto ko na naman itong kuhanan ng litrato mula sa ibang anggulo. Huminto ako at itinapat ang cellphone sa bundok. Pagtingin ko, naisama pala sa kuha pati anino ko—nakataas pa rin ang kamay ko—kaya napatawa ako.

May Tenku Lift din dito na maghahatid sa akin sa tanawan sa itaas. Mula roon, matatanaw ang Dagat ng Japan at Yumigahama. Tinitingala ko ngayon ang bundok; mula sa itaas, matatanaw ko naman ang dagat. Pumunta ako rito para makita ang bundok, pero napapaisip na ako sa tanawing naghihintay sa mas mataas pang lugar.

Kahit tapos na akong maglakad, ayoko pang lumayo sa bundok. Gusto ko ring dumaan sa kalapit na Daisen Makiba Milk no Sato para tikman ang soft-serve ice cream. Kapag naiisip ko ang pagtanaw uli sa Daisen pagkatapos ng isang matamis na subo, nasasabik na ako sa daan pauwi. Bago ako bumalik sa kotse, iniharang ko uli ang kamay sa noo at tiningnan sa huling pagkakataon ang tuktok sa umagang iyon.