Paglibot sa Susa Hornfels Tumingala sa mga guhit ng batong pader sa tabing-dagat at tikman ang buhay na pusit ng Susa

Isang umaga ng tag-araw, bumaba ako sa lakaran ng Susa Hornfels papuntang tabing-dagat. Suot ko ang maikling puting pang-itaas at paldang khaki, pero sinalubong ako ng hanging-dagat. Hinawakan ko ang buhok ko gamit ang isang kamay at nang tumingala ako, bumungad sa harap ko ang batong pader na may guhit-guhit. Hindi ko akalaing makikita ko ito nang ganito kalapit; napabulalas ako sa laki nito.

Mula sa malayo, parang magkakapantay ang mga guhit sa bato, pero paglapit ko, iba-iba pala ang kapal at hugis ng ibabaw. Sinundan ko ng tingin ang batong pader mula paanan hanggang itaas. May mga bahaging biglang liko ang mga guhit, at may malalalim na bitak din. Pumunta ako roon para makita mismo ang mga guhit na nakita ko sa mga litrato, pero gusto ko na ring pagmasdan nang mabuti ang mumunting hugis na hindi ko napansin sa mga kuha. Nakatigil lang ako roon, dahan-dahang sinusundan ng tingin ang bawat guhit.

Nabuo raw ang ganitong mga patong mula sa buhangin at putik na naipon sa sahig ng dagat. Ngayon, katabi ko lang ang dagat at naririnig kong humahampas ang mga alon sa bato, pero parang naroon pa rin sa batong pader ang dating dagat. Nang tumingala ako habang iniisip iyon, biglang naging kapansin-pansin ang mga guhit na kanina'y karaniwang hugis lang sa paningin ko. Kapag naiisip kong umabot hanggang ngayon ang mga manipis at makakapal na patong na ito, lalo ko pang gustong pagmasdan ang mga iyon.

Malakas na umihip ang hangin at muling dumampi sa pisngi ko ang buhok na kanina ko pa pinipigil. Nang alisin ko ito sa mukha, lumakas ang tunog ng alon; humahampas ang dagat sa bato sa harap ko at saka umaatras. Pader ng bato lang ang tinitingnan ko kanina, pero walang tigil din pala ang galaw ng dagat. Salit-salit kong pinagmasdan ang malayong abot-tanaw at ang mga guhit na bato sa tabi ko. Nang masilayan ko kapwa ang dagat at batong pader, napuno ang dibdib ko sa tuwa.

Sa tanghali, kumain ako ng buhay na pusit sa Susa. Gamit ang chopsticks, nag-angat ako ng isang hiwa. Nang isubo ko, kumalat sa bibig ko ang tamis habang ngumunguya. Sa sobrang tutok ko sa batong pader, tuluyan kong nakalimutang gutom pala ako; pero pagkasubo pa lang ng unang kagat, pagkain na agad ang buong atensiyon ko. Pagkatapos pagmasdan ang dagat, parang bahagi pa rin ng biyahe ang oras ng pagkain.

Pagkatapos kumain, hindi pa rin maalis sa isip ko ang batong pader na may guhit-guhit. Naaalala ko pa ang kapal ng mga patong na nakita ko nang malapitan pati ang tunog ng mga alon habang humahampas sa bato. Gusto ko ring makita ito kapag tinatamaan ng araw mula sa kanluran. Iniisip ko kung ano kaya ang itsura ng parehong pader sa ibang liwanag, pero sa ngayon, iuuwi ko muna ang tanawing minasdan ko habang sinasalubong ako ng hangin sa tag-araw.