Sa Shiraito-no-taki Hindi iisang buhos ng tubig—napakaraming agos pala!

Sa bandang unahan ng ilog, napansin ko ang napakaraming maninipis na hibla ng tubig. Huminto ako sa tulay sa Shiraito-no-taki noong Hunyo. Akala ko, isang malaking buhos lang ng tubig ang babagsak mula sa talon, pero sa harap ko, sumusulpot ang tubig sa iba’t ibang bahagi ng pader ng bato. Hindi ko tuloy alam kung saan unang titingin.

Dumampi ang malamig na hangin sa manggas ng puting kamiseta ko. Habang pinagpatong ko ang mga kamay ko at pinagmamasdan ang ilog, naisip kong mabuti na lang at isinuot ko ang puting kamiseta sa ibabaw ng rosas kong pang-itaas. Sa unahan, umaagos ang tubig sa pagitan ng mga bato; sa likod nito, naroon ang pader ng talon.

Sabi nila, bumabagsak ang tubig mula sa pader ng bato ng Shiraito-no-taki na 20m ang taas at 150m ang lapad. Pero mas tumatak sa akin kaysa sa mga sukat ang nipis ng bawat agos. Kitang-kita ang pagkakahiwalay ng bawat isa kahit mula sa malayo; habang pinagmamasdan ko, gusto ko pang hanapin ang pinakapinong agos.

Karamihan sa tubig na iyon ay mula sa ulan at niyebeng bumabagsak sa Bundok Fuji, na dumadaloy sa mga suson ng lava bago bumukal mula sa lupa. Kapag naiisip kong matagal na naglakbay sa ilalim ng lupa ang tubig na tinitingnan ko ngayon, parang iba na rin ang tunog nito sa pandinig ko. Kahit hindi ko nakikita mismo ang bundok, dito ko nakikita ang tubig mula sa Bundok Fuji.

Sa ilalim ng maulap na langit, pinagmamasdan ko ang mga puno at ang mga hibla ng tubig. Napapatingin ako sa mas makapal na agos, tapos bumabalik ang tingin ko sa maninipis. Iisa lang ang talon, pero ang daming puwedeng pagmasdan; kahit tapos na akong kumuha ng litrato, ayoko pang umalis.

Pagkatapos maglakad, gusto ko ring tikman ang Fujinomiya yakisoba. Tampok din ang pagkaing ito sa Hiraishiya sa Shiraito-no-taki Terrace kaya inaabangan ko na ang susunod na pahinga. Gusto kong dalhin bilang alaala sa biyahe kapwa ang sandaling nagmasid ako sa tubig sa unang bahagi ng tag-araw at ang susunod na kainan.