Yatsugatake Kōgen Bridge Magpahinga sa tabi ng bangin sa taglagas, sabay tikim ng soft-serve

Pagkababa ko ng kotse sa tabi ng Yatsugatake Kōgen Bridge, nakita kong umaabot ang mga puno hanggang ilalim nito. Nang tawirin ko ito sakay ng kotse, sa daan ako nakatingin; ngayon, natatanaw ko na mula sa gilid ang hugis ng dilaw na tulay. Medyo huli ko nang naramdaman kung gaano kataas pala ang dinaanan ko.

Hawak ko sa dalawang kamay ang soft-serve at tinitigan ko muna bago kumagat. Sayang namang sirain ang magandang ikot nito sa tuktok. Pero gusto ko ring pagmasdan ang tanawin at tikman ang malamig na unang subo. Ang dami kong dahilan para mag-atubili ngayon.

Bahagya kong inayos ang manggas ng mapusyaw na lilang sweater, saka ko muna tinikman ang soft-serve. Parang mas matagal naiiwan sa bibig ang tamis kapag kinakain sa preskong hangin ng taglagas. Iba ito sa pagmamadaling kumain kapag mainit ang araw; pagkatapos ng bawat subo, may oras pa akong tumingin sa tulay.

Sa ilalim ng dilaw na tulay, magkakabit ang maraming maninipis na piyesa. Hindi lang kulay nito ang mapapansin kapag tiningnan mula sa gilid; kita rin ang pagkakabuo ng tulay. Nang ilipat ko ang tingin sa mga puno sa bangin, napansin ko naman ang mga dahong magkakapatong.

Sinubukan kong kunan ng litrato nang magkasama ang soft-serve sa kamay ko at ang tulay, kaya bahagya kong binago ang anggulo. Kapag isinama ko sa kuha ang malaking tulay, mukha namang mas maliit ang ice cream. Pareho silang bahagi ng paghintong ito, kaya gusto kong maisama silang dalawa sa iisang litrato.

Pagkaubos ko ng soft-serve, pagmamasdan ko muna nang kaunti pa ang bangin bago bumalik sa kotse. Sa bawat pagmamaneho ko sa Kiyosato papunta sa susunod na lugar, mas dumarami ang dahilan para huminto. Sa susunod, baka mga matamis na hihintuan ang unahin ko sa pagpaplano ng ruta.