Magmaneho papunta sa Tanawan ng Washūzan Tanawin ang tulay sa ibabaw ng dagat habang nagmemeryenda

Pagdating ko sa Ikalawang Tanawan ng Washūzan, tanaw ko ang dagat mula sa plaza sa tabi ng rest house. Nakasuot ako ng dilaw na blusang maikli ang manggas at maong, at hawak ko ang maliit na pinggan ng dala kong kibi dango. Sa kabila ng bakod na kahoy, magkakatabi ang mga pulo at matayog ang mga puting tore ng Seto Ōhashi. Pumunta ako roon para makita ang tulay, pero hindi ko inakalang ganoon din pala kalawak ang tanawin ng dagat at mga pulo.

Inangat ko ang isang kibi dango gamit ang maikling palitong kahoy at isinubo iyon. Malambot at medyo makunat ang kagat, at naiwan sa bibig ang tamis. Ang kibi dango ay meryenda mula sa Okayama na ginagawa sa malagkit na bigas, asukal, millet at syrup. Sakto ang laki ng bilog na pirasong dala ko para namnamin nang dahan-dahan sa isang subo. Ang sarap magmeryenda habang nakatanaw ako sa ganitong tanawin.

Pagkatapos kong kumain, tumingin ako sa dagat. Mula sa pinakamalapit na tore, nagpapatuloy ang tulay pakaliwa, papunta sa mga pulo. Akala ko isang malaking tulay lang ang makikita ko, pero may iba pang tore sa malayo at tuloy-tuloy pala roon ang daan. Mula rito, nasusundan ng tingin kung paano tumatawid ang tulay sa dagat. Iba ang tanaw kapag wala ako sa loob ng kotse; gusto ko tuloy subukang magmaneho sa tulay.

Iba-iba ang hugis at laki ng mga pulo sa paligid ng tulay. Kita ko pati ang mga puno sa pinakamalapit na pulo, habang bahagyang malabo ang malayong bundok. Sinasabing ipinangalan ang Washūzan dahil kahawig nito ang agilang nakabuka ang mga pakpak. Nasa tuktok ako ngayon at tanaw ko ang dagat; ano kaya ang hugis ng bundok na ito kapag tiningnan mula sa dagat? Habang nagmemeryenda, nadagdagan pa ang mga tanawing gusto kong makita sa susunod.

Kumain pa ako ng isang kibi dango na natira sa pinggan saka muling pinagmasdan ang Seto Ōhashi. Mga 10 minuto ang biyahe mula Kojima IC hanggang sa tanawan, kaya madaling isingit sa biyahe ang paghinto para tanawin ang dagat. Kapag naalala ko ang hugis ng mga pulo at direksiyon ng tulay mula rito, mas mauunawaan ko ang tanawin habang nagpapatuloy ako. Gusto kong lasapin nang dahan-dahan ang hapon ng tag-araw na ito at tumingin pa nang kaunti sa dagat, kahit tapos na akong magmeryenda.