Puting batong-apog at kanin na may shirasu sa Shirasaki Ocean Park ngayong tag-araw Pahingahan tuwing tanghali ng biyahe sa baybayin

Noong tanghali ng Agosto, dumating ako sa Shirasaki Ocean Park kasama ang kaibigan kong babae, matapos magmaneho sa kahabaan ng baybayin. Nang iparada namin ang kotse sa puwestong malapit sa pasukan, nakita kong mas matataas pala sa inaasahan ko ang magkakadugtong na mapuputing bato. Dala ang mga gamit ko, bumaba ako ng kotse at agad na itinaas ang tingin hanggang sa tuktok ng mga bato.

Itinaas ko ang manggas ng blusang kulay-mint at pinagmasdan ang hugis ng mga bato. Sa liwanag at anino, iba ang dating ng matutulis na bahagi kumpara sa mga batong bilugan na ng pagguho. “Parang tuloy-tuloy ang hanay ng mga batong hugis bundok,” sabi ng kaibigan ko. Sinundan ko rin nang dahan-dahan ang hugis ng mga iyon mula kaliwa pakanan.

Shirasu-don ang pananghalian ko ngayon, at puwede itong namnamin sa parke. Gamit ang chopsticks, sabay kong inangat ang shirasu at kanin mula sa itim na mangkok. Parang saktong-sakto sa tanghali matapos magmaneho sa baybayin ang isang subo ng shirasu at kanin, kaya napangiti ako. Sa kasunod na subo, hinaluan ko naman iyon ng kaunting pula ng itlog at ninamnam ang mas pinong lasa.

Pagkatapos kumain, maglalakad naman ako papunta sa tanawan. Sa dulo ng hagdan at landas na napalilibutan ng mga bato, may lugar na tanaw ang dagat. Bago kami maglakad nang magkasama, muli kong pinagmasdan ang mga batong kita mula sa paradahan. Naging isa na rin sa mga paborito ko sa parke ang tanawing iyon pagkababa ko ng kotse.

Pagbalik namin mula sa pamamasyal, sumakay ulit ako sa kotse at bumalik sa daan sa baybayin. Bago umalis, pinili ko ang “Project Start”. Sa tuwing maaalala ko ang biyahe ngayong araw, sabay na babalik sa isip ko ang mga puting batong tiningala ko mula sa paradahan at ang lasa ng shirasu-don na hinaluan ko ng pula ng itlog.