Magmaneho sa Naruto Skyline Isang hapon ng tagsibol, tanaw ang dagat mula sa Yomomi Observatory

Habang tinatahak ko ang mga kurba ng Naruto Skyline, tumatagos sa loob ng kotse ang liwanag ng hapon kahit nakasara ang bubong. Hindi lang pagmamaneho ang gusto ko ngayong araw; gusto ko ring magpahinga nang maayos sa daan. Nakatingin ako sa unahan habang hawak ang manibela at tinungo ang paradahan ng Yomomi Observatory.

Pagkababa ko at paglakad papunta sa dagat, bumungad sa ibaba ng mga puno ang Uchinoumi. May maliliit na isla, at may mga balsa sa paligid ng mga ito. Nagkakapatong-patong ang mga bundok sa di-kalayuan. Mas malawak pala ang tanawin kaysa inakala ko. Natigil ako sa paghakbang at napako sa tanawin, hawak pa rin ang bag.

Matapos akong magpahinga sandali, inilabas ko ang dala kong inihaw na Naruto Kintoki. Nang ilapit ko sa mukha ang kalahating kamoteng nakabalot sa papel, sumingaw ang matamis na amoy nito. Mainit-init pa, kaya marahan ko muna itong hinipan. Pero panay ang tingin ko sa dagat at sa kamote, kaya hindi ako makakagat agad.

Nang sa wakas ay kumagat ako, halos matunaw sa bibig ko ang malambot at malinamnam na kamote. Pinaglalaruan ng simoy ng tagsibol ang manggas ng kardigan ko habang dahan-dahan kong ninanamnam ang tamis. Napangiti ako at gusto kong pasalamatan ang sarili ko sa pagbaon ng meryenda. Mas dama ko ang sarap ng pahinga kapag sa harap ng dagat ako kumakain.

Sa ilalim ng kahoy na silungan, magkakatabi ang mga bangko. Paglingon ko, nakita ko sa likuran ang pulang kotse. Ang sarap palang magpahinga kapag alam kong may kasunod pa akong daang tatahakin. Kahit ubos na ang huling kagat, hindi ako agad bumalik; nagtagal pa ako sa pagtanaw sa dagat. Sa biyahe ko sa Naruto, itong hapon na walang minamadali ang gusto kong maalala.