Kuzakai Kōgen May daan sa kabundukan sa dulo ng mapa

Pagdating ko sa Kuzakai Kōgen, ipinarada ko ang kotse sa paradahan ng Walking Center. Isinuot ko ang hoodie ko at lumabas. Kapansin-pansin ang liwanag sa mga dahon ng birch. Iba pala ang galaw ng katawan habang naglalakad kumpara sa pagmamaneho sa mga daan sa bundok. Ngayong araw, maglalaan ako ng kaunting oras sa paglalakad dito sa kabundukan.

Bago ako magsimulang maglakad, inilatag ko ang mapa. May limang ruta ng paglalakad mula sa Walking Center, kaya gusto ko munang tingnan kung saan nagsasanga ang mga landas. Sinundan ko ng daliri kung nasaan ako at kung saan ako babalik. Nakakatuwang ako mismo ang pumili ng ruta; napahaba tuloy pati ang pagtingin ko sa mapa.

Pagtingala ko, nasilayan ko ang damuhan sa pagitan ng mga puting punong birch. May lilim sa tabi ng mga puno, at sa unahan ay tuloy-tuloy ang landas na nasisinagan ng araw. Mabuti na lang at nagsuot ako ng paldang kulay mint, leggings, at komportableng sapatos. Itiniklop ko ang mapa para madala at humakbang na ako sa landas sa harap ko.

Habang naglalakad, napapansin ko pati maliliit na dahon na nadaraanan ko lang kapag nasa kotse. Napahinto ako para tingnan kung anong halaman kaya iyon. Ngayong araw, mas gusto kong mapansin ang maliliit na bagay sa paligid kaysa makarating sa malayo. Iyon ang inaabangan ko sa lakad na ito. Dahan-dahan akong naglakad habang nakikinig sa kaluskos ng mga dahon sa ihip ng hangin.

Pagbalik ko, magpapahinga muna ako sa tabi ng kahoy na bangko. Pagkatapos, gusto kong subukan ang soft serve na shiso at mansanas sa Michi-no-Eki Kuzakai Kōgen. Ano kaya ang lasa kapag pinagsama ang pulang shiso na mula rito at mansanas? May bagay na rin akong inaabangan bago muling magmaneho.