Mamasyal sa Yamanakadani Dahan-dahang mamasyal habang tanaw ang mga sakura sa magkabilang pampang ng ilog

Paglakad ko mula sa may istasyon ng Yamanakadani, agad kong nakita ang mga sakura. Umaga iyon ng unang bahagi ng Abril, at nakabukas ang itim kong jacket habang papunta ako sa tabi ng ilog. Alam ko namang mamumulaklak ang mga sakura—iyon ang pinunta ko roon. Pero nang makita ko ang mga sanga mula sa magkabilang pampang na nagkakapatong-patong sa paningin, bumagal ang lakad ko nang hindi ko namamalayan. Hindi pa ako nakakarating sa pupuntahan ko, pero parang sulit na agad ang pagpunta.

Marahan kong ipinatong ang isang kamay sa itim na bakod sa tabi ng ilog at tumingala. Sa kabilang kamay, kinapitan ko ang laylayan ng bukas kong jacket sa ibabaw ng suot kong pang-itaas na kulay lavender. May mga bulaklak sa tabi ko at sa kabilang pampang; hindi ko alam kung aling mga sanga ang unang titingnan. Naririnig ko ang agos ng ilog, at saka lang bumaba ang tingin ko sa tubig sa ibaba.

Sa kakatingin ko sa mga bulaklak, muntik ko nang makalimutang umaagos pala ang ilog. Naglalaro ang liwanag sa ibabaw ng tubig, at sa pagitan ng mga sanga, tanaw ko ang bakod sa kabilang pampang na unti-unting nagiging manipis habang papalayo. Nang paghambingin ko ang mga sanga sa malapit at sa malayo, nakita kong may pagitan pala ang mga bulaklak na akala ko’y iisang kumpol lang. Habang naglalakad sa hanay ng mga sakura, mas marami akong napapansin kaysa sa larawang nakita ko.

May humigit-kumulang 1000 punong Somei Yoshino raw sa tabi ng Ilog Yamanaka. Sa halip na isipin kung gaano karami iyon, mas gusto kong maglakad nang kaunti pa at tingnan kung saan nagkakapatong ang mga sanga na nakita ko kanina. Ilang hakbang lang, nagbabago na kung aling bahagi ng tubig ang makikita ko. Sa tuwing humihinto ako, may bago na naman akong gustong pagmasdan; naisip kong mapapatagal ang pamamasyal ko ngayong araw kahit simpleng lakad lang.

Sa Yamanakadani, may kaakit-akit ding mga lumang kalye sa Kishū Kaidō at nakalaylay na sakura sa Templo ng Chifuku-ji. Pagkatapos kong pagmasdan ang mga bulaklak sa tabi ng ilog, gusto ko ring dumaan sa may bayan. Gusto ko silang puntahan isa-isa habang naglalakad kaysa subukang ipasok lahat sa iisang larawan. Isang larawan lang ng mga sakura sa tabi ng ilog ang itinabi ko sa cellphone ko. Tumingala muna ako, saka nagpasya kung saan naman ako maglalakad.

Naisip ko ring tikman pag-uwi ang Naniwa Kuro-ushi na inaalagaan sa Hannan. Isa itong uri ng Wagyu mula sa mga bakang itim ang balahibo, na pinalalaki sa mga rantso sa paanan ng Kabundukang Izumi. May nakalistang bilihan din malapit sa istasyon ng Ozaki. Matutuwa ako kung maiuuwi ko rin ang lasa ng lugar pagkatapos ng paglalakad sa tagsibol. Akala ko’y pamamasyal lang para sa mga sakura, pero ngayon, pati hapunan ay inaabangan ko na rin.