Paglibot sa Hasedera Sa likod ng mga sanga ng sakura, nakita ko ang pangunahing bulwagan

Pag-akyat ko sa pasilyong may hagdan sa Hasedera, ramdam ko pa sa mga binti ko ang pagod mula sa bawat batong baitang. Nang marinig kong 399 ang bilang ng mga baitang, hindi ko na itinuring na basta paglalakad lang ang pag-akyat. Noong hapon ng unang bahagi ng Abril, habang pinagmamasdan ko ang tanawin sa daan, sa wakas ay nakalapit din ako sa pangunahing bulwagan. Idinikit ko sa braso ang cardigan at dahan-dahang inayos ang paghinga ko.

Nakalaylay sa harapan ko ang mga sanga ng sakura, at sa likod ng mga iyon ay tanaw ang bubong ng pangunahing bulwagan. Mga bulaklak lang sana ang kukunan ko, pero nang makita ko ang gusali sa pagitan ng mga sanga, gusto ko na ring maisama silang dalawa sa kuha. Suot ko pa rin ang mint na top at puting miniskirt nang itaas ko ang cellphone sa harap ng dibdib ko. Pero mas naakit ako sa mismong tanawin kaysa sa nasa screen.

Kapag itinaas ko nang kaunti ang cellphone, mas maraming sanga ang nasasama sa kuha; kapag ibinaba ko naman, mas kita ang hugis ng bubong. Nag-aalangan ako kung paano ito kukunan, kaya huminto muna ako sandali. Sayang namang puro pagkuha ng litrato lang ang isipin ko gayong naglakad ako hanggang dito. Sinundan ko ng tingin ang makapal na puno sa harapan, ang maninipis nitong sanga, saka ang pangunahing bulwagan sa likod. Lalong luminaw sa akin kung gaano kalalim ang tanawin.

Pambansang Kayamanan ang pangunahing bulwagang may estrukturang parang entablado, at si Tokugawa Iemitsu raw ang nagpagawa muli rito. Matagal nang bahagi ng tanawin ang bubong sa likod ng mga bulaklak at ang balangkas na kahoy sa ilalim ng bulwagan. Sariwa ngayong taon ang mga bulaklak ng sakura, samantalang matagal nang nakatayo rito ang gusali. Habang pinag-iisipan ko ang pagkakaibang iyon, lalo kong ginustong maitala sa isang litrato ang tanawing ito.

Sa huli, kumuha ako ng litrato mula sa puwestong tanaw ko nang magkasama ang mga bulaklak at ang pangunahing bulwagan. Bago ko pa tingnan kung maganda ang kuha, ibinaba ko ang cellphone at muling pinagmasdan ang mismong tanawin. Nasa screen din ang larawan, pero mas gusto kong naroon mismo ako—malapit sa mga sanga at kaharap ang malaking bubong sa di kalayuan. Pakiramdam ko, magiging mahalagang alaala ko rin ang pagod sa mga binti matapos ang pag-akyat ngayong araw.

Pagkatapos kong bumisita sa templo, inaabangan ko rin ang kusamochi sa tapat nito. Ang kusamochi ng Shirozakeya ay meryendang may bango ng yomogi at matamis na red bean paste. Pagkasubo ko, mula sa mga bulaklak na matagal kong tinitingala, napunta naman ang isip ko sa tamis ng kusamochi. Pumunta ako para kunan ng litrato ang sakura, pero nang pauwi na ako, alam kong gugustuhin ko ring alalahanin ang pag-akyat sa pasilyong may hagdan at ang meryendang ito.