Tulay ng Jōgakura Isang tulay na umaabot hanggang kabilang panig ng lambak

Pagkatapos kong magmaneho sa daan sa bundok ngayong umaga, tanaw ko na ang Tulay ng Jōgakura. Tuloy ang kalsada hanggang kabilang panig ng lambak. Pumunta ako sa Hakkōda para makita ang mga dahon ng taglagas, pero sabik din akong matawid ang napakahabang tulay na ito. Sakto sa malamig na hangin sa bundok ang mainit na coat na pinili ko bago umalis.

Hawak ko ang manibela gamit ang dalawang kamay habang tumatawid ako sa tulay. Sa dulo ng hanay ng mga rehas, tanaw ang mga bundok—pakiramdam ko, nasa gitna ako ng taglagas. Mamaya, pagkababa ko ng kotse, dahan-dahan kong pagmamasdan ang lambak. Susundan ko muna ang kalsada sa harap ko hanggang makarating sa paradahan.

Pagkaparada ko sa dulo ng tulay at paglabas sa walkway, umaabot sa malayo ang gubat sa ibaba ko. Iba ang lawak na nakikita ko ngayon kumpara noong mga dahon sa malapit lang ang tinitingnan ko. Hinawi ng hangin ang buhok ko, kaya hinila ko palapit sa katawan ang harap ng coat ko. Noon ko lang talaga naramdaman kung gaano kalalim ang lambak.

Inilipat ko ang tingin sa malayo, lampas sa mga puno, at nakita ko ang hanay ng mga bundok. Gusto kong maisama sa kuha ang tulay, kaya bahagya akong nag-iba ng puwesto. Masaya akong may litratong magpapaalala kung saan ako tumawid. Matapos tingnan ang kuha sa phone, ibinaba ko iyon at muling minasdan ang mismong tanawin.

Pagbalik ko sa kotse, medyo nanlamig na ang mga daliri ko. Gusto ko pang dumaan sa Kuroishi at kumain ng mainit na tsuyu yakisoba. Paano kaya ang lasa kapag nilagyan ng sabaw ang makapal at patag na noodles ng yakisoba? Pagkatapos kong namnamin ang mga dahon ng taglagas sa bundok, may mainit pang pagkaing gusto kong tikman.