Ikitsuki Sunset Way Magmaneho sa kalsada sa baybayin pagsapit ng dapit-hapon, katabi ng luntiang bangin

Mula sa pangunahing isla ng Hirado, tumawid ako sa Ikitsuki Bridge patungo sa kanlurang bahagi ng isla. Ngayon ko tatahakin ang Sunset Way sa dapit-hapon. Pagpasok ko sa daan sakay ng pulang kotseng bukas ang bubong, dama ko sa manggas ng puting kamiseta ko ang hanging kakaiba sa naranasan ko noong maghapon.

Sinusundan ng daan ang banayad na kurba ng mabatong dalisdis na balot ng luntiang halaman. Habang nakatingin ako sa unahan at hawak ang manibela gamit ang parehong kamay, iniayon ko ang takbo sa kurba ng daan. Sa kabila ng mababang bakod na kawad, malawak ang dagat hanggang sa malayo.

Habang tinatahak ko ang kalsadang baybayin, dama ko ang lapit ng bangin at ng Dagat ng Silangang Tsina. Bago kami magtungo sa isla, sinabi sa akin ng kaibigan kong babae, “Maglaan ka rin ng maraming oras para namnamin ang mismong pagmamaneho.” Habang naaalala ko ang sinabi niya, lalo akong nasasabik sumunod sa susunod na kurba.

Dumampi ang liwanag ng dapit-hapon noong Agosto sa harapan ng kotse, kaya bahagyang nagliwanag ang gilid ng windshield. Gumalaw rin sa ihip ng hangin ang manggas ng kamiseta ko sa ibabaw ng camisole na mapusyaw na rosas. Hindi lang sa tanawin ko naramdaman na nasa isla ako sa tag-araw—pati sa balat ko.

Sabi raw, naging lokasyon din ito ng mga patalastas ng sasakyan. Kapag inaalala ko ang tinahak kong daan ngayong araw, magkakadugtong na larawan sa isip ko ang dalisdis, mga kurba, at dagat. Kung ikukuwento ko ito sa kaibigan ko, hindi lang pangalan ng destinasyon ang gusto kong sabihin; pati ang saya ng mismong pagmamaneho sa daang ito.

Gusto ko ring isabay sa pamamasyal sa isla ang ramen na may sabaw ng isdang lumilipad. Sa Taikiken sa Ikitsuki, ihinahain ang ramen na may sabaw mula sa isdang inihaw sa uling at pinatuyo, kasama ng kulot na noodles. Maganda ring maglaan ng oras sa isla, mula sa tanghalian hanggang sa pagmamaneho sa dapit-hapon.